บทที่ 349 แต่ละคนก็มีตำแหน่งที่ยืนของตนเอง
ตอนนี้เก่อฮว๋ายต้องดูแลเฉินชางมากกว่าตอนแรก! จะเรียกว่ามีความรู้สึกรับผิดชอบเพิ่มมากขึ้นก็ได้ เขาคิดว่าเฉินชางเป็นนักเรียนของตนไปแล้วครึ่งหนึ่ง จะชี้แนะสั่งสอนเฉินชางด้วยอคติและความดูแคลนเช่นเดิมอีกไม่ได้แล้ว ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เพิ่งอายุยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปด ส่วนตนอายุสามสิบกว่าปีแล้ว ดังนั้นหากเทียบกับช่วงแรกๆ เขาก็มีความรับผิดชอบเรื่องการสอนเฉินชางมากขึ้นแล้ว
“เสี่ยวเฉิน ผู้ป่วยวันนี้ค่อนข้างพิเศษ ถือเป็นการผ่าตัดที่ท้าทายสำหรับคุณเลยนะครับ หากคุณรู้สึกว่าทำไม่ได้ก็รีบหลบให้ผมทำแทน ไม่ต้องอายนะครับ!” เก่อฮว๋ายกำชับเฉินชางก่อนจะสรุปอาการของผู้ป่วยให้ฟัง
เฉินชางชะงักไป “ครับ ได้เลยครับ ขอบคุณอาจารย์เก่อมากครับ จริงสิ…ผู้ป่วยพิเศษยังไงเหรอครับ”
เก่อฮว๋ายทอดถอนใจออกมาอีกครั้งก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผู้ป่วยอายุเจ็ดสิบกว่าปีแล้ว เข้ามาแอทมิดที่โรงพยาบาลด้วยโรคเยื่อหุ้มหัวใจอักเสบเฉียบพลัน ตอนแรกพวกเราพิจารณาถึงอายุของผู้ป่วยที่ค่อนข้างมากแล้วจึงเน้นพยุงอาการเป็นสำคัญ ไม่มีแผนผ่าตัด แต่ผลการเจาะถุงเยื่อหุ้มหัวใจเพื่อรักษาให้ผลไม่ดีเท่าที่คิด ยาปฏิชีวนะก็ใช้แล้ว แต่ว่า…ยังไม่ได้ผลอะไรเลย”
“ของเหลวที่ได้จากการเจาะถุงเยื่อหุ้มหัวใจมีลักษณะข้น สารคัดหลั่งมีสภาพเป็นหนอง ดังนั้นหลังจากพิจารณาทุกด้านแล้ว ด้วยสภาพของผู้ป่วยในตอนนี้คงทำได้เพียงผ่าตั
