บทที่ 347 หมดอารมณ์…
เมื่อเห็นเฉินชางผ่าตัดด่วนที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสองแล้ว หวังเซี่ยงจวินก็รู้สึกเสียหน้ามาก เป็นแผนกฉุกเฉินเหมือนกันแท้ๆ แต่มีระยะห่างมากขนาดนี้เชียวหรือ นอกจากนี้ แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลตงต้าก็เป็นอันดับต้นๆ ในเมืองอันหยาง ส่วนแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสองเป็นแผนกที่ถือว่าล้าหลังในวงการ
ที่ผ่านมาเป็นเช่นนี้มาตลอด! แต่การผ่าตัดเคสเมื่อวานได้เปิดมุมมองใหม่ให้หวังเซี่ยงจวินจริงๆ ทำให้เขารู้สึกรางๆ ว่าตนถูกไอ้หลี่เป่าซานหน้าดำโต้กลับแล้ว
เป็นไปได้หรือ
หลังจากหวังเซี่ยงจวินกลับมาก็ทั้งอับอายทั้งฮึกเหิม ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สบายใจ สุดท้ายจึงตัดสินใจว่าจะจัดบรรยายให้หมอแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลตงต้าเสียหน่อย! ให้พวกเขาเห็นเสียหน่อยว่าแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสองเป็นอย่างไร
การผ่าตัดครั้งนั้นเป็นการผ่าตัดในห้องฉุกเฉิน จึงถูกบันทึกวิดีโอไว้ไปด้วย ถือเป็นหลักฐานเพียงหนึ่งเดียวที่มี ตอนที่หวังเซี่ยงจวินยื่นมือขอไฟล์วิดีโอ หลี่เป่าซานก็รู้สึกดีใจมาก กระตือรือร้นจนเรียกว่าออกนอกหน้าได้เลยทีเดียว
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หวังเซี่ยงจวินก็โกรธจนต้องขบฟันกรอด
นานมากแล้วที่หลี่เป่าซานไม่ได้เบิกบานใจเพียงนี้ มีอัจฉริยะอยู่ในแผนกของตน ทั้งยังผ่าตัดเคสที่มีความหมายมากมายอย่างเคสนี้ออกมาได้ นี่ถือเป็นเรื่องที่ทำให้หลี่เป่าซานและแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสองยืดได้จริงๆ
นอกจากนี้
