สีหน้ากระวนกระวาย “ผม…ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ”
……
……
ในตอนที่ซุนเป่าหมินลืมตาขึ้นมาก็สูดหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่
เขารู้สึกเหมือนตัวเองหลับไปและฝันถึงอะไรบางอย่าง ฝันว่าถูกคนกดตัวเอาไว้ หัวใจถูกกำอยู่ในมือผู้อื่น รู้สึกว่าหัวใจของตนเองเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ และหายใจไม่ออก…
นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าตัวเองใกล้จะตายแล้ว เป็นความรู้สึกว่าได้เข้าใกล้ความตายโดยไม่มีอะไรกั้นจริงๆ
สัมผัสได้ถึงความตาย!
นี่เขาจะตายแล้วหรือ
แต่ในตอนนี้เอง เขาก็รู้สึกเหมือนตนถูกผ่าเปิดหน้าอก จากนั้นก็…แม้เขาจะหมดสติแต่ความรู้สึกว่าถูกช่วยชีวิตไว้กลับสมจริงเป็นอย่างยิ่ง เหมือนกับคนจมน้ำที่ถูกช่วยขึ้นมาบนฝั่ง ระบายน้ำในท้องออก แล้วใส่เครื่องช่วยหายใจ…
ได้รับการช่วยเหลือแล้ว…
……
ในตอนที่ลืมตาขึ้น คนแรกที่ซุนเป่าหมินเห็นก็คือชายหนุ่มคนหนึ่ง คนคนนั้นยังอายุไม่มาก ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน กำลังมองมาที่ตน
ซุนเป่าหมินเงยหน้าขึ้น เขาอ้าปากคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีเรี่ยวแรง ความเจ็บปวดบริเวณหน้าอกทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่
บนโลกใบนี้มีความเจ็บปวดอยู่สองประเภท ประเภทหนึ่งทำให้คนได้สติ อีกประเภทหนึ่งทำให้ผู้คนหวาดกลัว ตอนนี้ความเจ็บปวดบนร่างของซุนเป่าหมินก็คือความเจ็บปวดแบบที่ทำให้เขาได้สติแจ่มชัด
เฉินชางหันมามองหญิงวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าปีที่อยู่เบื้องหน้า จากนั้นก็กล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “การผ
