บทที่ 332 หัวใจหายไป
การกู้ชีพเป็นสงครามที่ต้องต่อสู้กับเวลา! เวลาที่ผ่านไปทุกวินาทีล้วนเป็นสิ่งล้ำค่า ไม่มีใครกล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย!
เฉินชางเข็นเตียงผู้ป่วย ส่วนฉินเยว่วิ่งไปคุกเข่าบนรถโดยสารแคบๆ มือทั้งสองยืดออกจนไหล่ตรงแล้วกดตรงหน้าอกผู้ป่วย การทำ CPR ไม่เคยมีคำว่าหยุด
ชายกลางคนที่ลงมาจากรถโดยสารยังไม่ได้จากไปไหน เขาเข้ามาช่วยเฉินชางเข็นเตียงเข้าไป
ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามโมง แสงอาทิตย์กำลังร้อนระอุ แต่คนทั้งสามกลับรู้สึกเย็นยะเยือกจนสั่นสะท้าน
ฉินเยว่ยังคงกดหน้าอกผู้ป่วยไม่หยุด ไม่นานทั้งสามก็ร่วมมือกันเข็นเตียงผู้ป่วยเข้าไปยังประตูแผนกฉุกเฉิน
เฉินชางพูดกับเคาน์เตอร์พยาบาลว่า “เสี่ยวหลิน เตรียมเครื่องวัดคลื่นไฟฟ้าหัวใจ เรียกฝ่ายอัลตราซาวด์มาด้วย…”
การกู้ชีพฉุกเฉินเริ่มขึ้นแล้ว!
ฉินเยว่รู้สึกราวกับแขนทั้งสองของตนใกล้จะสูญเสียความรู้สึกแล้ว แต่เธอไม่กล้าหยุด นี่…เป็นเหมือนแรงขับส่งชีวิต ใครจะกล้าหยุดกันล่ะ
ในตอนนี้เอง จู่ๆ ฉินเยว่ก็รู้สึกว่าการเต้นของหัวใจของผู้ป่วยค่อยๆ กลับคืนสู่ปกติ…ไม่นานบนเครื่องวัดคลื่นไฟฟ้าหัวใจก็ปรากฏสัญญาณชีพของผู้ป่วย!
นางพยาบาลเสี่ยวหลินรีบตะโกนแจ้ง!
“ความดันโลหิต 60/30 mmHg! หัวใจเต้น 120 ครั้งต่อนาที! หายใจ 32 ครั้งต่อนาที!”
หัวใจเต้นแล้ว เช่นนี้ก็ดี เช่นนี้ก็ดีแล้ว ศีรษะของฉินเยว่ท่วมไปด้วยเหงื่อ เส้นผมยุ่งปรกใบหน้า ชุดกาวน์ตรงหน้าอกเปียกชื้นจนแนบไปกั
