รี่ยวแรงทั้งหมดขับรถไปด้านหน้าช้าๆ คิดจะจอดตามป้ายรถที่ปลอดภัย
แต่ความรู้สึกคล้ายจะสูญเสียการควบคุมเมื่อครู่นี้ทำให้ซุนเป่าหมินหวาดกลัว คิดไปคิดมาเขาก็ทำได้เพียงพยายามขับรถให้ช้า ค่อยๆ เคลื่อนไปด้านหน้าเช่นนี้ จนกระทั่งผู้โดยสารบนรถเริ่มบ่นออกมาอย่างไม่สบอารมณ์แล้ว
ซุนเป่าหมินสิ้นไร้หนทาง เขาติดต่อไปยังปลายทางแล้วแจ้งสถานการณ์ให้อีกฝ่ายทราบ
ตอนนี้เอง จู่ๆ ผู้โดยสารแถวหน้าก็พบความผิดปกติ!
พวกเขาพบว่าสีหน้าของซุนเป่าหมินขาวซีดมาก มีเหงื่อไหลท่วมหน้า หน้าซีดจนทำให้พวกเขาหวาดกลัว! มือทั้งสองที่วางอยู่บนพวงมาลัยของซุนเป่าหมินก็เริ่มสั่น ทำให้พวกเขาทำอะไรไม่ถูกแล้ว!
ซุนเป่าหมินคุมตัวเองไม่ได้แล้ว! เขารู้สึกว่าลมหายใจของตนเริ่มกระชั้นถี่ หัวใจเต้นรุนแรง! อีกทั้งความเจ็บปวดบริเวณหน้าอกก็ทำให้เขายิ่งเจ็บตอนหายใจ
ชายที่อยู่ข้างๆ รีบเดินเข้ามาถาม “เป็นอะไรครับ คุณครับ ไม่สบายหรือเปล่า”
ซุนเป่าหมินเจ็บจนพูดไม่ออก บนใบหน้าบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เขาพยายามชี้ไปที่หน้าอก
ชายฉกรรจ์เห็นดังนั้นก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที!
หัวใจวายหรือ
ชายคนนั้นรีบพูดขึ้นว่า “ใครมียาบำรุงหัวใจที่ออกฤทธิ์เร็วบ้างครับ หรือว่ายาโรคหัวใจก็ได้”
ทุกคนมองจนตาค้าง คนขับรถมีปัญหาอะไรหรือ
เมื่อคิดถึงตรงนี้ทุกคนก็หน้าเปลี่ยนสี
ซุนเป่าหมินไอออกมา กล่าวเสียงแผ่วว่า “ไม่ต้องสนใจผม…ช่วยผมประคองพวงมาลัยที!”
ชายคนนั้นรีบพยักหน้า เ
