อนนี้จิ่งหรานอาศัยอยู่ที่บ้านของเกิ่งเหยียนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เมื่อได้รับแจ้งข่าวเขาก็รีบวางถ้วยวางตะเกียบแล้ววิ่งมาทันที
เมื่อเดินเข้ามาแล้วพยาบาลประจำห้องผ่าตัดก็เข้ามาจะช่วยเขาเปลี่ยนชุด ทว่าเมื่อจิ่งหรานเงยหน้าขึ้นก็พบกับคนคุ้นเคยจนทำให้เขาชะงักไป!
เฉินชาง?
เมื่อเห็นเฉินชาง จิ่งหรานก็ผ่อนคลายลงโดยพลัน เส้นประสาทที่ขึงตึงก็เบาสบายขึ้น เขามองไปทางพยาบาลแล้วส่ายหน้า “ไม่ต้องสวมแล้วครับ”
พยาบาลตกใจ ไม่เปลี่ยนชุดแล้วหรือ ทำไมล่ะ?
จิ่งหรานมองไปทางเฉินชางที่กำลังยุ่งอยู่กับการผ่าตัด ความไม่สบายใจเริ่มหายลงท้องไปแล้ว
มีเฉินชางอยู่ จะต้องกังวลอีกหรือ
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จิ่งหรานก็เดินเข้ามาในฐานะผู้สังเกตการณ์เป็นครั้งแรก เขาค่อนข้างสนใจการผ่าตัดของเฉินชาง
เมื่อหมอแผนกศัลยกรรมทรวงอกเห็นจิ่งหรานก็รีบทักทายทันที “หัวหน้าจิ่ง”
กระทั่งเมิ่งซีและซย่าเกาเฟิงที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าให้
บุคคลที่มีความสามารถ ไม่ว่าไปอยู่ที่ใดก็มักจะได้รับความเคารพนับถือ
จิ่งหรานเพิ่งมาที่โรงพยาบาลแห่งนี้ได้ไม่นาน แต่เขาก็ใช้ความสามารถที่แท้จริงของตนเองพิชิตคนในโรงพยาบาลได้สำเร็จจนได้รับคำเรียกขานว่าหัวหน้าจิ่ง
ซย่าเกาเฟิงชอบหัวหน้าแผนกที่ยังหนุ่มแน่นคนนี้มาก แต่เมื่อเห็นว่ารออยู่นานแล้วจิ่งหรานก็ไม่ยอมไปเปลี่ยนชุดเสียทีจึงอดถามไม่ได้ว่า “หัวหน้าจิ่ง ทำไมคุณไม่ไปเปลี่ยนชุดล่ะครับ”
จิ่งหรานยิ้มบางๆ “หัวหน้าซย่า
