ล้องกันเถอะครับ ดูกันว่าเป็นอะไร”
จิ่งหรานมองไปทางหยางหลินแล้วพูดว่า “อาจจะมีสิ่งแปลกปลอมไปกีดขวางอยู่ในหลอดลมด้านซ้าย เราจะใช้กกล้องสอดไปที่หลอดลมเพื่อตรวจสอบ ดูให้แน่ใจว่าเป็นอะไรกันแน่”
หลังพูดจบจิ่งหรานก็มองไปที่ผู้ป่วย เธอเป็นหญิงสาวอายุยี่สิบกว่าปีคนหนึ่ง กำลังนอนอยู่บนเตียง ไอออกมาเป็นพักๆ เสียงไอค่อนข้างแห้ง เสียงก็ฟังดูแหบๆ
ไม่ง่ายเลยกว่าเธอจะสงบลมหายใจได้ เธอถามด้วยหน้าตาเคร่งเครียดว่า “หมอคะ นี่ฉัน…เป็นอะไรหรือคะ”
จิ่งหรานครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถามกลับว่า “อาการไอของคุณมีสาเหตุมาจากอะไรหรือครับ คุณได้ยัดอะไรเข้าไปที่จมูกหรือปากของตัวเองหรือเปล่า ตอนกินข้าวมีอาการสำลักอาหารไหมครับ”
สิ่งแปลกปลอมในหลอดลมไม่ใช่อาการที่หายาก สถานการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น
เธอคิดครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า “ไม่มีค่ะ ไม่มีเลย อาการสำลักก็เกิดหลังจากมีอาการไอแล้ว ก่อนหน้านี้ไม่มีนะคะ”
แปลกจริงๆ!
หรือว่าไม่ใช่สิ่งแปลกปลอม
จิ่งหรานมองไปทางเฉินชางด้วยสายตาสงสัย เฉินชางก็ยิ้มบางๆ แล้วกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูเขา
นั่นทำให้จิ่งหรานตกตะลึงจนนิ่งไปเลย!
เขาเบิกตากว้าง มองไปทางเฉินชาง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
คนกลุ่มหนึ่งพาผู้ป่วยมาที่ห้องส่องกล้อง เตรียมส่องกล้องเพื่อตรวจสอบดูว่าเป็นอะไรกันแน่
หยางหลินก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน ชายหนุ่มคนนี้กระซิบอะไรกับจิ่งหรานกันแน่ถึงได้ทำให้หัวหน้าจิ่งคนนั้นถึงกับตะลึง
