ย่างยอดเยี่ยม แต่เทคนิคการผ่าตัดกลับธรรมดา ทำได้อย่างไรกัน
หรือนี่จะเป็นพรสวรรค์!
คิดถึงตรงนี้ซย่าเกาเฟิงก็รู้สึกว่าเฉินชางยอดเยี่ยมไปเลย สุดท้ายจึงอดถามไม่ได้ว่า “เสี่ยวเฉิน…นี่คุณ…ผ่าตัดแบบนี้เป็นครั้งแรกหรือครับ”
เฉินชางอายจนหน้าแดง กระอักกระอ่วนขั้นสุด มันชัดเจนขนาดนั้นเลยหรือ นี่ผมเดินหน้าเต็มกำลังแล้วนะ
คิดดังนั้นเฉินชางก็อดถอนใจไม่ได้ “ใช่ครับ เป็นครั้งแรก”
ซย่าเกาเฟิงยิ้มบางๆ จากนั้นจึงพยักหน้า “อืม ไม่เลว มีพรสวรรค์มาก สู้ต่อไปนะครับ!”
เก่อฮว๋ายที่อยู่ข้างๆ ตาค้างไปแล้ว!
หัวหน้า!
หัวหน้าครับ!
คุณช่วยพูดอะไรที่มันมีมโนสำนึกบ้างได้หรือเปล่า หัวหน้าเมิ่งยังสัมผัสกับมโนสำนึกของตัวเองได้แล้ว แต่คุณในฐานะที่เป็นลูกพี่ใหญ่ทำไมพูดอะไรไร้สำนึกแบบนี้ล่ะ
คุณดูตรงไหนถึงบอกว่ามีพรสวรรค์
คุณดูตรงไหนถึงรู้สึกว่าไม่เลว!
เก่อฮว๋ายทอดถอนใจออกมา ปลอมเปลือกเกินไปแล้ว
ความจริงนี่เป็นเพราะระดับงานไม่เท่ากัน จุดยืนของซย่าเกาเฟิงสูงกว่าเก่อฮว๋ายไปมากแล้ว เพียงเขามาดูการผ่าตัดเคสนี้ไม่นานก็พบจุดที่เปล่งประกายและจุดที่ยังไม่ดีพอได้อย่างชัดเจน เมื่อเทียบกันแล้วเก่อฮว๋ายยังอ่อนเยาว์เกินไป
ในที่สุด…ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเพียงใด สุดท้ายการผ่าตัดก็เสร็จสิ้น…
เฉินชางรู้สึกว่าเวลาช่างผ่านไปช้าเหลือเกิน นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าการผ่าตัดทำให้เหนื่อยใจขนาดนี้
แต่ยังดีที่ทำเสร็จ ประสบความสำเร็จอย่างสูง!
[ต
