บทที่ 319 มือลื่นหรือมือชา
เมิ่งซีคิดมาตลอดว่าเธอแสดงท่าทีกับนักเรียนทุกคนเหมือนกันหมด! นั่นก็คือให้น้อยแต่มาก ดีกว่าให้มากแต่ไม่มีคุณภาพ
เมิ่งซีมีความภาคภูมิใจสูง ความภาคภูมิใจนี้ฝังลึกไปถึงกระดูกแล้ว
ความภาคภูมิใจของเธอไม่ได้ทำให้เธอดูถูกคนรอบตัวหรือดูถูกโรงพยาบาลตงต้า แต่ตรงกันข้าม ความภาคภูมิใจของเธอมีไว้เพื่อตัวเอง เพื่ออาการป่วย และเพื่อการผ่าตัด
เธอตั้งเงื่อนไขกับตนเองไว้สูงลิบลิ่ว!
เธอหวังว่าตนเองจะพัฒนาไม่หยุดหย่อน ทำให้ตนเองดีขึ้นไม่หยุดหย่อน ทำให้เทคนิคทางการแพทย์ของตนยอดเยี่ยมขึ้นเรื่อยๆ
แม้เธอจะเป็นหมอของโรงพยาบาลตงต้า แต่ดวงตาของเธอก็จ้องมองไปที่เมืองหลวงอยู่ตลอด และจ้องมองไปยังสถานที่บางแห่งที่อยู่คนละฟากฝั่งของท้องทะเล
คู่ต่อสู้ของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่อยู่ห่างออกไป
หากจะถามว่ามีแรงกดดันมากหรือไม่ก็ต้องบอกเลยว่ามาก! ดังนั้นเธอจึงไม่อนุญาตให้ตนเองย่อหย่อนเป็นอันขาด!
การปรากฏตัวของเฉินชางมิใช่เรื่องบังเอิญ แต่การแสดงออกของเฉินชางเรียกได้ว่าเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
การแสดงออกแต่ละครั้งทำให้เธอแปลกใจ มอบความหวังให้แก่เมิ่งซีครั้งแล้วครั้งเล่า
ถึงแม้ตนเองจะก้าวข้ามพวกเขาไม่ได้ แต่ถ้าหากนักเรียนของตนก้าวข้ามนักเรียนของพวกเขาได้ เช่นนี้ก็ดีไม่ใช่หรือ
เมื่อคิดถึงตรงนี้แเมิ่งซีก็รีบส่ายหน้า สลัดความคิดเชิงลบออกไปจนหมด
นั่นเป็นคู่ต่อสู้ของตัวเอง จะต้องใช้ความสามารถของตนไปพิสูจน
