ฉันหน่อยนะคะว่าฉันเป็นสังคังด้วยหรือเปล่า”
ผู้หญิงนั่งลงบนเตียง ถอดกางเกงเลียนแบบตามการกระทำของฝ่ายชาย
เฉินชางเห็นตัวอักษรสีแดงที่เขียนว่า [สังคัง] ปรากฏขึ้นเช่นเดียวกัน ดังนั้นจึงพยักหน้าตอบไปว่า “ใช่ครับ คุณก็เป็นสังคัง ไม่ต้องห่วงนะครับ”
เมื่อผู้หญิงได้ยินดังนั้นก็ผ่อนคลายลง จากนั้นจึงสวมกางเกงให้เรียบร้อย
เฉินชางมองไปที่คนทั้งสองแล้วอธิบายเรื่องสังคังให้ฟังอย่างอดทน เมื่อทั้งสองฟังจบจึงสงบอารมณ์ลงได้
ผู้ชายหันไปมองฝ่ายหญิง “คุณเห็นหรือเปล่า ไม่ใช่โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์! คุณเอาแต่คิดฟุ้งซ่านทั้งวัน ผมเป็นคนแบบนั้นเหรอ ต่อให้ผมเป็นคนแบบนั้นแล้วผมจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อล่ะ!”
ประโยคนี้เขาพูดออกมาอย่างมั่นใจ
เมื่อผู้หญิงได้ยินดังนั้นก็โกรธขึ้นมาอีกครั้ง “คุณยังมาถามหาเหตุผลอีกเหรอ ใครเป็นคนว่าใครก่อน? คุณต่างหากที่บอกว่าฉันมีชู้ ทำไมคุณไม่ไปตายซะล่ะ! คุณยังอายเป็นหรือเปล่า กล้ามาพูดแบบนี้กับภรรยาตัวเองได้ยังไง! คุณบอกว่าคุณตกงานต้องอยู่บ้าน ฉันเคยว่าคุณสักคำเหรอ ฉันต้องออกไปทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวทุกวัน เคยบ่นหรือเปล่าล่ะ”
“คุณไม่เข้าใจฉันก็ไม่เป็นไร แต่ยังมีหน้ามาว่าฉันอีก มาบอกฉันว่าฉันมีชู้เนี่ยนะ!”
“ฉันจะบอกอะไรคุณให้ ถ้าฉันจะมีชู้ฉันคงมีไปนานแล้ว ต้องรอถึงวันนี้ด้วยหรือ”
หลังจากทั้งสองด่ากันไปยกหนึ่งก็รู้สึกว่าความโกรธหายไปแล้ว
ผู้ชายมีนิสัยใจเสาะไม่กล้าพูดอะไร ผู้หญิงเห็นท่าท
