ถึงตรงนี้ เหล่าหลิวก็รู้สึกหวาดกลัว
เมื่อเห็นเฉินชางลงมืออย่างระมัดระวัง เขาก็กลัวว่าจะเกิดปัญหา
เสี่ยวเฉินคนนี้…จะใจกล้าเกินไปแล้ว!
บรรยากาศหนักหน่วงจนหายใจไม่ออก เฉินชางรับรู้ได้ถึงเหงื่อเย็นๆ ที่หลังของตน!
ขออย่าให้เกิดอะไรขึ้นเป็นอันขาด
ทันใดนั้นเอง มือทั้งสองของเฉินชางก็สัมผัสได้ถึงช่องว่างบริเวณที่เข็มเจาะเข้าไป เมื่อสัมผัสได้แล้วก็รีบหยุดมือทันที มืออันคล่องแคล่วทั้งสองทำให้เขามีปฏิกิริยารวดเร็วเป็นพิเศษ
เฉินชางพูดกับเหล่าหลิวว่า “ช่วยผมดูดหน่อยครับ ผมจะดูว่าเป็นของเหลวอะไร”
เหล่าหลิวพยักหน้า “ให้ดูดออกเท่าไหร่ครับ”
เฉินชางส่ายหน้า “คุณลองดูดออกมาซักสองสามมิลลิลิตรก่อน ให้ผมประเมินสถานการณ์ดูก่อนครับ”
เมื่อเฉินชางพูดจบก็ส่ายหน้าอีกครั้ง “ผมทำเองแล้วกัน”
เหล่าหลิวยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ส่วนเฉินชางก็ไม่ได้ถือสา อีกฝ่ายไม่ได้เป็นหมอ และการดูดของเหลวก็ต้องใช้ฝีมือ ห้ามทำรุนแรงเกินไป ห้ามดูดจนไปถูกหัวใจ…
เฉินชางดูดของเหลวออกอย่างเชื่องช้า…ไม่มีแรงต้าน วางใจได้แล้ว…
หลังจากดูดออกมาได้ห้ามิลลิลิตร เฉินชางก็พบว่าของเหลวเหล่านั้นคือเลือดทั้งหมด
เขาหน้าเปลี่ยนสีไปโดยพลัน นี่ไม่ใช่ข่าวดีเลย เส้นเลือดฉีกขาดหรือ หรือว่าหัวใจเสียหาย เป็นไปได้ทั้งหมด
เฉินชางดูดของเหลวต่อไป
ตอนนี้เขาสัมผัสได้ถึงแรงต้านที่เข็มฉีดยาแล้วจึงค่อยๆ ลดความเร็วลง หลังจากได้ของเหลวมาประมาณ 10
