ผมควรทำอยู่แล้วครับ”
จางจิ้นเฟิงรู้สึกชอบเฉินชางขึ้นเรื่อยๆ แล้ว น่าเสียดายที่ลูกสาวบ้านตนแต่งงานไปแล้ว ส่วนหลานสาวก็เพิ่งอายุห้าขวบ มิฉะนั้น…
จิ่งหรานเห็นว่าไม่มีเรื่องอะไรแล้วจึงคิดจะบอกลา “หัวหน้าจาง งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”
จางจิ้นเฟิงรีบพูดขึ้นว่า “วันนี้รบกวนหัวหน้าจางแล้วค่ะ ลำบากให้คุณมาช่วยแล้ว”
จิ่งหรานยิ้ม “หัวหน้าจางเกรงใจเกินไปแล้ว ถ้าผมไม่มาจะได้เห็นการเจาะทรวงอกในทารกที่หาดูได้ยากแบบนี้ได้ยังไงกันครับ ขนาดผมอยู่ที่ฟู่ไว่ก็ยังไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย ดูแล้วชื่อเสียงของแผนกสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลอันดับสองจะต้องโด่งดังแน่ ยอดเยี่ยมจริงๆ!”
จางจิ้นเฟิงยิ้มบางๆ “เกรงใจไปแล้วค่ะ”
คนจำนวนหนึ่งผลักประตูเตรียมจะเดินออกไป เพิ่งเปิดประตูก็เห็นสือฉียืนอยู่ที่ประตู
ทุกคนมองจนตาค้าง!
สือฉีตกใจจนเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง จากนั้นจึงยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนแล้วถามว่า “หัวหน้าจาง การเจาะทรวงอกสำเร็จไหมครับ”
จางจิ้นเฟิงรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก สือฉีคนนี้หน้าด้านจริงๆ คนธรรมดาคงทำแบบนี้ไม่ได้แน่
จางจิ้นเฟิงแค่นเสียงเย็นออกมาครั้งหนึ่ง “ไม่เสียแรงที่หัวหน้าสือใส่ใจ การเจาะประสบความสำเร็จมากค่ะ หัวหน้าสือมีงานในแผนกไม่ใช่หรือคะ”
สือฉีชะงักไปทันที
ประสบความสำเร็จหรือ?!
นี่มันจะ…น่าเหลือเชื่อเกินไปหรือเปล่า
แต่เมื่อเห็นท่าทางและสีหน้าของทุกคน ดูไม่เหมือนล้อเล่น
สือฉีรีบโบกมือ “โอ้ ดีจริงๆ
