้ผู้ป่วยทำเรื่องแอดมิดก่อนนะครับ”
จางจิ้นเฟิงดีใจเป็นอย่างมาก รีบพยักหน้ารัว “ได้ค่ะ ได้!”
“เสี่ยวเฉิน คุณสุดยอดจริงๆ!”
ชั่วขณะนั้น ทุกคนที่อยู่ในห้องผู้ป่วยล้วนอิ่มเอิบไปกับบรรยากาศแห่งความยินดี
ใบหน้าของหยางซือฉีเต็มไปด้วยความดีใจ ความรู้สึกที่หลุดพ้นจากความสิ้นหวังไปสู่ความหวังเช่นนี้ทำให้เธอรู้สึกยอดเยี่ยมมากจริงๆ
เธอมองเฉินชางแล้วพูดว่า “หมอเฉิน ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ!”
เว่ยจวิ้นหมิงกุมมือเฉินชางด้วยความรู้สึกขอบคุณ กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “หมอเฉิน บุญคุณอันใหญ่หลวงครั้งนี้ ผมจะไม่ลืมเด็ดขาด!”
เรียกได้ว่าพวกเขาเป็นพยานที่ได้เห็นกระบวนการเจาะในคราวนี้ตั้งแต่ต้นจนจบกับตาตนเอง ย่อมทราบดีว่ามันยากเพียงใด แต่เฉินชางกลับทำได้จริงๆ
เมื่อคิดถึงตรงนี้ก็ดีใจจนน้ำตาไหล ร้องไห้โดยไร้เสียง!
ทางด้านเฉิงซินก็มองเฉินชางด้วยสีหน้าเลื่อมใส สุดยอดจริงๆ เลย
จิ่งหรานทอดถอนใจ หมอเฉินสุดยอดอย่างที่คิดจริงๆ เพียงแต่…ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดการเจาะทรวงอกในคราวนี้จึงให้ความรู้สึกคุ้นเคย ดูเหมือน…เคยเห็นที่ไหนมาก่อน!
ใช่แล้ว!
เหมือนกับวิธีการเจาะทรวงอกของตน…แต่ว่าสุดยอดกว่าตนซะอีก โดยเฉพาะความนิ่งที่ดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อคิดถึงตรงนี้ สายตาที่จิ่งหรานใช้มองเฉินชางก็แปรเปลี่ยนไป สุดยอดจริงๆ!
เฉินชางหันมาเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสของจิ่งหรานก็รู้สึกแปลกๆ ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ขอบคุณมากคร
