ินชางชะงัก เขายิ้มเล็กน้อย “จะขาด…จะขาดอบรมไม่ได้ครับ”
เมื่อผู้หญิงสองคนนั้นได้ยินเช่นนี้ก็พลันหัวเราะลั่น “คุณไม่อายหรือไงที่พูดแบบนี้”
“นั่นน่ะสิ ปกติคุณไม่ค่อยขาดอบรมหรือไง”
เฉินชางยิ้มกระอักกระอ่วน “ไม่เหมือนกัน อ้อ นั่นเป็นแบบฟอร์มเซ็นชื่อเข้าอบรม เซ็นชื่อก่อนเถอะ”
และในตอนนี้เอง เฉียนหลินกับผู้ชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในสถานที่จัดอบรม หลังจากที่เห็นเฉินชางแล้ว เขาก็หัวราะออกมา “เอ๊ะ? โอ้แม่เจ้า คิดไม่ถึงว่าคุณจะมา! ผมยังคิดอยู่เลยว่าจะโทรหาคุณดีมั้ย”
เฉินชางหัวเราะ หยิบแบบฟอร์มเซ็นชื่อมาดูจำนวนคนที่มาแล้ว สิบสองคนมากันครบแล้ว งั้นเริ่มเลยแล้วกัน
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็มองทุกคน พยักหน้าเล็กน้อย “เอาละครับ ปิดประตูเลยครับ พวกเรามาเริ่มกันเลยนะครับ”
เฉียนหลินชะงัก “อาจารย์ยังไม่มาจะเริ่มได้ยังไงกัน!”
เฉินชางยิ้มเล็กน้อย เปิดสไลด์เพาเวอร์พ้อยท์ ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือ ‘การเจาะปอด ผู้บรรยาย: เฉินชาง’
เฉินชางมองเพื่อนนักศึกษาทั้งหลาย กล่าวด้วยแววตาที่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ ผมเป็นอาจารย์ของทุกคน มาบรรยายให้ทุกคนฟังในหัวข้อการเจาะปอดและข้อควรระวัง ตอนนี้เรามาเริ่มกันเลย”
ณ ขณะนี้ ทุกคนต่างพลันตกตะลึงจนตาค้าง
“ว้อท!”
“เยสเข้!”
“พูดจริงหรือพูดเล่นเนี่ย”
“อู้ว!”
…
ทุกคนต่างมองกันไปมาด้วยความตกตะลึง!
พวกเขามองเฉินชางด้วยสีหน้าที่แสดงออกถึงความรู้สึกเหลือเชื่อ ทั้งยังเต็มไปความประหลา
