เฉิน คุณไปกับฉัน” เมิ่งซีนึกถึงเฉินชางขึ้นมาได้กะทันหัน ก็เลยหันไปบอกกับเขา
ตอนนี้เฉินชางเดินตามหลังเมิ่งซีอยู่
เมิ่งซีอดพยักหน้าชื่นชมในความกระตือรือร้นของเฉินชางไม่ได้ เธอไม่ได้กล่าวอะไรต่อ
หลังจากที่เดินไปถึงห้องผู้ป่วยแล้ว พบว่าผู้ป่วยนอนอยู่บนเตียง มีเครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจตั้งอยู่ข้างเตียง
เมิ่งซีไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอหยิบผลตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจขึ้นดูหนึ่งรอบ หลังจากที่อ่านผลเสร็จ เธอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ค่อนข้างสงสัย!
ผู้ป่วยเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง สวมเสื้อผ้าที่พนักงานขายนิยมใส่ ตอนนี้เขาใบหน้าเหยเก เอามือกุมอกด้วยความเจ็บปวด
คนที่ยืนอยู่ข้างเตียงคงเป็นเพื่อนร่วมงาน
เมิ่งซีก้มหน้าไปสอบถามผู้ป่วย “คุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนคะ”
เด็กหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด “ผมรู้สึกเจ็บที่หน้าอกเหมือนโดนไฟเผา อาการกำเริบเป็นพักๆ! หายใจค่อนข้างลำบากครับ…เจ็บร้าวไปถึงแผ่นหลัง แม้แต่บริเวณบ่าก็รู้สึกไม่ค่อยสบายครับ”
เมิ่งซีพยักหน้า “เป็นมานานแค่ไหนแล้วคะ อาการกำเริบขึ้นมาได้ยังไง”
เด็กหนุ่ม “วันนี้ตอนกลางวัน ตอนที่ไปกินข้าวกับลูกค้า ผมดื่มเหล้าเยอะไปหน่อย หลังจากที่กลับไปนอนพักได้หนึ่งงีบ พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็รู้สึกไม่ค่อยสบาย ผมก็เลยรีบวิ่งไปที่คลินิกที่อยู่ใต้ตึก ทางนั้นเขาให้ยาไนโตรกลีเซอริน[1]มาสามเม็ด หลังจากอมไปหนึ่งเม็ดในครั้งแรก อาการก็ค่อยๆ ทุเลาลง ผมก็เลยคิดว่าไม่น่าจะเป็นอะไรแล้ว
แต่…หลังจากน
