ือการเย็บเอ็นด้วยวิธีพลิกแพลงผสมผสาน!
แต่หัวหน้าอันยังยึดติดอยู่กับการทำตามระเบียบแบบแผน เรียนรู้วิธีการเย็บเส้นเอ็นของเฉินชาง แตไม่เรียนรู้แนวคิด
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็ดูวิธีเย็บเส้นเอ็นของอันเยี่ยนจวินต่อ ทันใดนั้นเขาก็กล่าวขึ้นว่า “หัวหน้าอันครับ อีกเดี๋ยวตอนที่คุณเย็บขั้นตอนสุดท้าย คุณลองให้วิธีของบันเนลล์ดูนะครับ มัดปมจากด้านนอก”
อันเยี่ยนจวินขานรับพร้อมพยักหน้าตกลง
หลังจากที่เขาตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้ว ก็เริ่มลงมือเย็บ!
ทว่าในตอนที่แทงเข็มเข้าไปพร้อมกันสองเข็ม อันเยี่ยนจวินก็ชะงักในทันใด
เขารู้สึกราวกับมีแสงสว่างวาบขึ้นในหัว ปรากฏเป็นเส้นสนกลในของแต่ละวิธีนับไม่ถ้วน อีกทั้งยังมีแรงดาลใจนับไม่ถ้วนที่เปล่งประกายระยิบระยับ!
พลิกแพลง!
อันเยี่ยนจวินดีใจ ความรู้สึกเบิกบานใจท่วมท้นไปทั้งหัวใจ!
ดูเหมือนตอนนี้เขาจะจะหาสาเหตุได้แล้ว
ในสุดก็ปลดล็อกขีดจำกัดที่ฉุดรั้งเขาไว้มาตลอดหลายปีได้แล้ว
ในเวลานี้ เขารู้สึกว่าฝีมือการเย็บเส้นเอ็นของตนก้าวหน้าแบบก้าวกระโดดจนเขาเองก็อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก แต่ก็คือความรู้สึกเช่นนี้เป็นความรู้สึกที่เขาค้นพบว่าตนเองเชี่ยวชาญในวิธีของเฉินอย่างลึกซึ้งมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ
แต่อันเยี่ยนจวินก็ไม่ได้คลายความตื่นตัวในการเรียนรู้ ในเวลานี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมจู่ๆ เฉินชางถึงให้เขาเย็บขั้นตอนสุดท้ายด้วยวิธีของบันเนลล์ เพราะจิตวิญญาณในการเย็บเส้นเอ็นของบันเ
