บทที่ 286 คิดไม่ถึงว่าคุณจะลืมเกิ่งเหยียน!
หลังการผ่าตัดเสร็จสิ้น จำเป็นต้องย้ายผู้บาดเจ็บไปที่ห้องไอซียูเพื่อดูแลและรักษาพยาบาลหลังการผ่าตัดต่อไป
สงครามที่ไร้เขม่าควันปืนครั้งนี้เข้าสู่ฉากสุดท้ายแล้ว
เมื่อเข็นผู้บาดเจ็บออกมาจากห้องผ่าตัดแล้ว คนในครอบครัวผู้บาดเจ็บ หัวหน้าคนงานกับเถ้าแก่ต่างก็กำลังรอด้วยความร้อนรน
เมื่อเห็นว่ามีคนเข็นผู้บาดเจ็บออกมาแล้ว
“คุณหมอ…เป็นยังไงบ้าง”
หลี่เจี้ยนเหว่ยกล่าว “การผ่าประสบความสำเร็จมากครับ แต่จำเป็นต้องเฝ้าสังเกตอาการต่อครับ ช่วงนี้ผู้บาดเจ็บต้องอยู่ห้องไอซียูก่อนนะครับ”
หัวหน้าคนงานรีบพยักหน้า “ครับๆๆ ไม่มีปัญหาครับ คนบาดเจ็บปลอดภัยก็โอเคแล้วครับ!”
หญิงวัยกลางคนแต่งกายเรียบง่ายจูงลูกสองคนเดินตรงเข้ามาและคุกเข่าลงทันที!
“คุณหมอ! ขอบคุณคุณทุกคนนะคะที่ช่วยคนของเรา!” เสียงของเธอสะอึกสะอื้น น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเปี่ยมด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ
“ขอบคุณนะครับคุณหมอ!”
ลูกชายคนโตอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี ลูกชายคนเล็กอายุราวเจ็ดแปดขวบ ทั้งสองต่างนั่งคุกเข่าลงบนพื้นด้วยเช่นกัน
เมื่อบรรดาหมอเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ต่างก็รีบโน้มตัวเข้าไปพยุงตัวพวกเขาให้ลุกขึ้น
ผู้บาดเจ็บไม่ใช่คนในท้องที่ เป็นคนต่างถิ่นที่เข้ามาทำงาน ภรรยากับลูกๆ ต่างก็พูดด้วยสำเนียงปักกิ่งที่ชัดเจนมาก
หลี่เจี้ยนเหว่ยรีบพยุงลูกของผู้บาดเจ็บในลุกขึ้นพร้อมกล่าวขึ้นว่า “ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร นี่เป็นสิ
