เจนและหัวใจอาจจะหยุดเต้นได้ตลอดเวลา
ไม่มีใครกล้าวางใจ!
ตัวเลขสัญญาณชีพที่ปรากฏบนหน้าจอมอนิเตอร์ราวกับกำลังเร่งเร้าหมายชีวิต
เสียง ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ที่ดังขึ้นทำให้เฉินชางรู้สึกหายใจไม่ค่อยทั่วท้อง
เฉินชางตากแดดมาเป็นระยะเวลานาน บวกกับเสียเหงื่อไปปริมาณมาก ทำให้ตอนนี้เขารู้สึกไม่ค่อยดีนัก
บนหน้าจอมอนิเตอร์ ความดันโลหิตอยู่ที่ 90/50mmHg อัตราการเต้นของหัวใจเริ่มช้าลง อัตราการหายใจก็เริ่มช้าลง ค่าความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดไม่ถึง 85
บุคลากรทางการแพทย์ทุกคนในรถต่างไม่ส่งเสียงใดๆ
ขณะนี้เวลาสิบโมงเช้าสิบนาที
รถศูนย์ฉุกเฉินขับมาถึงหน้าประตูทางเข้าแผนกฉุกเฉิน
ผู้ป่วยถูกเข็นเข้าไปในไอซียูอย่างรวดเร็ว
ชายบาดเจ็บที่ก่อนหน้าเข็มแข็งเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ดั่งขุนเขา ไม่ส่งเสียงโอดครวญใดๆ แม้แต่นิดตั้งแต่แรก ในตอนนี้ความดันของเขาลดต่ำจนเขาหมดสติไป!
ริมฝีปากของเขาเริ่มกลายเป็นสีม่วงแล้ว!
เฉินชางรีบลงมือกู้ชีพผู้บาดเจ็บโดยด่วน!
เขาร้องขอน้ำเกลือ ฉีดยากระตุ้นความดัน!
ตรวจเลือดด่วน!
ให้เลือดด่วน
…
ทุกขั้นตอนจำเป็นต้องรีบดำเนินการโดยเร็ว
ในเวลานี้เพื่อนร่วมทีมที่ดีสำคัญสิ่งกว่าสิ่งใด!
และในตอนที่เฉินชางกำลังรีบร้อนช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ จิ่งหรานเข้ามารับผิดชอบหน้าที่ทันที
“สายระบาย! เอาสายระบายทรวงอกให้ผม!”
เมื่อพยาบาลได้ยินเสียงเร่งเร้าของจิ่งหราน เธอก็รีบไปเตรียมอุปกรณ์ตามที่เขาสั่ง
จิ่งหรานสมกับที่เป็นนักวิ
