บทที่ 281 เป็นตายเท่ากัน!
ตั้งแต่ทำงานที่แผนกฉุกเฉิน เฉินชางก็กลายเป็นคนที่มีความตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา
ไม่มีช่วงเวลาไหนเลยที่ผ่อนคลาย บางครั้งเวลาที่กำลังหลับอยู่แล้วได้ยินเสียงไซเรนที่ล่างตึก เฉินชางก็จะเปิดผ้าห่มออกและลุกจากเตียงทันที
ปีนี้ดีขึ้นบ้างแล้ว อาจเป็นเพราะเคยชินกับชีวิตเช่นนี้แล้วก็เป็นได้
ดังนั้นชั่วขณะที่ได้ยินเสียงเรียกขอความช่วยเหลือ เฉินชางก็วิ่งไปตามต้นตอของเสียงโดยอัตโนมัติ ก่อนที่สติของเขาจะทันตอบสนองเสียอีก
จิ่งหรานเองก็เช่นกัน!
จิ่งหรานเป็นศัลยแพทย์ทรวงอก มักจะร่วมมือกับแผนกฉุกเฉินเพื่อช่วยชีวิตผู้ป่วยเคสต่างๆ อยู่เสมอ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาถูกบ่มเพาะให้กลายเป็นคนที่มีความตื่นตัวเช่นนี้
เป็นความตื่นตัวเวลาที่ได้ยินคำว่า ‘ช่วยด้วย โจรปล้น ฆาตกรรม!’
ในฐานะคนเป็นหมอเวลาที่ได้ยินคำว่า ‘ช่วยด้วย’ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมักจะกลายเป็นความรับผิดชอบของตนเองทันที
การช่วยชีวิตและรักษาผู้บาดเจ็บเป็นหน้าที่ของคนเป็นหมอ
ด้วยเหตุนี้ ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา ถึงแม้จะมีเรื่องหมอถูกต่อว่าเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง แต่คุณก็ยังคงเห็นหมอลุกขึ้นมาช่วยคนเวลาเกิดเหตุตามป้ายรถเมล์ ลานกว้าง บนรถไฟ และบนเครื่องบินอยู่เสมอ
บางครั้งถึงแม้ช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายจะเกิดขึ้นตรงหน้า ก็ยังคนมีคนบางคนที่ไม่หวาดกลัว เพราะคนเหล่านั้นมองว่าเป็นเรื่องไกลตัว
ก็เหมือนที่กัวจื้อหย่งกระโจนเข้าไปช่วยเด็กสา
