บทที่ 279 เฉินชางไม่ได้ทำใครท้องใช่ไหม
ตอนรับประทานอาหาร เฉินชางนำเหล้ามาด้วย
เป็นเหล้าที่หลี่เป่าซานให้เฉินชางมา
หบี่เป่าซานได้เหล้าขวดนี้มาจากผู้ป่วยรายหนึ่ง แต่หลี่เป่าซานไม่ดื่มเหล้า ก็เลยยกให้เฉินชาง
เป็นเหล่าเฝินจิ่ว รุ่นปีสองศูนย์ ซึ่งเป็นเหล้าชั้นดี
ในครั้งนี้หยางจยาฮุ่ยไม่ได้ห้ามทุกคนดื่ม แต่กลับมองชายชาตรีทั้งสามของบ้านด้วยสีหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แล้วทำทีด่าว่าด้วยเสียงหัวเราะ “ครอบครัวนี้ พวกแกสามคนรังแกฉันผู้หญิงคนเดียวในบ้าน”
ทุกครั้งที่หยางจยาฮุ่ยด่าว่าเฉินต้าไห่ เขามักจะหัวเราะซื่อๆ ออกมา ไม่ตอบโต้อะไร
เขายังช่วยภรรยาผสมโรงอีกด้วย “ใช่ เฉินหลัว! สมัยแกยังเด็กแกทำให้แม่แกโมโหบ่อยๆ พ่อต้องคอยปลอบแม่แกว่าอย่าโมโห”
หยางจยาฮุ่ยถลึงตาใส่เฉินต้าไห่ทันที “คุณนั่นแหละทำให้ฉันอารมณ์เสียได้ทุกวี่ทุกวัน! หลัวเอ๋อร์รู้เรื่องรู้ราวมากกว่าคุณอีก”
หยางจยาฮุ่ยมองหน้าจอสั่งอาหารที่เธอใช้ไม่เป็น แต่เธอเห็นราคาของอาหารแต่ละอย่างแล้วก็รู้สึกสะอึกในใจ แพงจังเลย
เฉินชางสั่งอาหารชุดใหญ่ ทว่าต่อหน้าพนักงาน หยางจยาฮุ่ยก็เกรงใจที่พูดตรงๆ จึงพูดแค่ว่า “กินไม่หมดหรอก ไม่ต้องสั่งเยอะขนาดนั้น”
เฉินชางหัวเราะ สั่งเมนูที่ขึ้นชื่อของทางร้านเพิ่มอีกสองสามเมนู
เธอรอจนกระทั่งพนักงานเดินออกไปแล้ว หยางจยาฮุ่ยอดกล่าวไม่ได้ว่า “ชางเอ๋อร์ แพงจังลูก! สั่งน้อยๆ หน่อย!”
เฉินชางอดกล่าวไม่ได้ว่า “โธ่ แม่ครับ แม่ไ
