ขาก็อดชะงักไม่ได้
เสียงนี้เป็นเสียงที่เคยอยู่ในชีวิตเขาเมื่อนานมากแล้ว เป็นเสียงที่เขารู้จักดีมาก
เมื่อได้ยินเสียงนี้ เฉินชางก็หันไปเงียบๆ
“เกิ่งเหยียน” น้ำเสียงของเฉินชางราบเรียบมาก เขามองคนที่คุ้นเคยตรงหน้า เดิมทีคิดว่าถ้าต้องเจอหน้ากันจะต้องรู้สึกกระอักกระอ่วนใจขนาดไหน คิดไม่ถึงว่าตอนที่เอ่ยชื่อเธอออกไป จะกลายเป็นความรู้สึกที่แสนเรียบง่าย
เกิ่งเหยียนยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แต่งกายสไตล์เดิมที่คุ้นตา ใบหน้าเหมือนเดิม สายตาที่มองเฉินชางก็ยังคนเป็นสายตาของคนที่รู้จักกัน
หญิงสาวคนนี้เป็นคนมีบุคลิกลักษณะเช่นนี้ ตรงไปตรงมา กล้ารักกล้าเกลียด คิดอะไรพูดอย่างนั้น
เกิ่งเหยียนหัวเราะ “เป็นนายจริงๆ ด้วย ไม่เจอนานเลยนะ!”
เฉินชางหัวเราะเก้อเขิน วางตัวไม่ถูก “ใช่ๆ ไม่เจอกันตั้งนาน เธอไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่นิด!”
ถึงแม้ทั้งสองคนไม่ได้เจอกันมานานมาก แต่เมื่อได้พูดคุยกันก็ดูสนิทคุ้นเคยกันขึ้นมาทันใด
