ดของเฉินชางเป็นสิ่งแรก
เหยาจื้อเหวินกล่าวต่อ “ผู้ป่วยมาถึงโรงพยาบาลไม่นานก็เริ่มมีอาการสติเลอะเลือน ตอนที่คนขับรถศูนย์ฉุกเฉิน 120 นำตัวชายคนนี้มาส่งที่โรงพยาบาล ระหว่างทางยังมีสติอยู่ บอกแค่ว่ามีอาการแน่นหน้าอกกับเจ็บหน้าอกมากจนทนไม่ไหว เป็นอาการเจ็บเหมือนโดนเข็มทิ่ม ให้ยาขยายหลอดเลือดแล้วก็ยังไม่ทุเลา ตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจแล้วตัวเลขปกติ”
เฉินชางชะงัก รีบถามขึ้นว่า “พอมาถึงแผนกฉุกเฉินแล้วได้ตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจซ้ำอีกหรือเปล่าครับ”
เหยาจือเหวิน “เรียบร้อยครับ แล้วก็ตรวจวินิจฉัยภาวะหัวใจขาดเลือดแล้วด้วยครับ ไม่พบภาววะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน ส่วนเลือดที่นำมาตรวจโทรโปนินไอ[1]พบว่ามีค่าโทรโปนินไอสูง”
เมื่อเฉินชางได้ยินเช่นนั้นเขาก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน หลังจากที่ไปถึงห้องแล้ว เหยาจื้อเหวินก็นำผลตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจให้เฉินชางดู “คุณดูสิครับ”
เฉินชางรับผลตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจมาดู แล้วเขาก็พบว่าไม่พบรูปแบบของคลื่นไฟฟ้าหัวใจที่บ่งชี้ว่ามีภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน ช่วง ST ปกติ…
แปลกจัง!
เหยาจื้อเหวินกล่าว “ผมยังกังวลอยู่ว่าจะเป็นปัญหาที่เกิดจากความผิดปกติของหัวใจ เมื่อกี้นี้โทรไปที่แผนกอายุรกรรมโรคหัวใจให้หมอในแผนกมาช่วงวินิจฉัยด่วน ยังไม่มีใครมาลงมาเลย หมอเหยียน…ขึ้นไปเชิญแล้ว!”
เฉินชางอดหัวเราะพรวดออกมาไปได้…
ทั้งสองต่างรู้ว่า ตอนนี้ยังไม่พบค่าที่บ่งบอกว่ามีภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาด
