งพวกผมสองคนนะครับ พวกเราไม่ใช่คนอื่นคนไกล!”
เฉินชางรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “จริงๆ ครับหัวหน้า ผมจัดกระดูกไม่เป็นจริงๆ พวกคุณจัดกระดูกให้เข้าที่ ส่วนผมจะจัดการเรื่องเส้นเอ็นเส้นประสาทกับหลอดเลือดเองครับ พวกเราแบ่งหน้าที่กันชัดเจนแบบนี้ดีมั้ยครับ”
เมื่อถานจงหลินได้ยินเฉินชางกล่าวเช่นนี้เขาก็รู้สึกโล่งใจอย่างคาดไม่ถึง จนอดถอนหายใจออกมาไม่ได้
ก็จริงอยู่นะ!
คุณเพิ่งจะยี่สิบเจ็ดเอง ต่อให้ให้อัจริยะสักแค่ไหนก็ยังต้องมีขีดจำกัด
จะเชี่ยวชาญไปหมดเสียทุกด้านได้อย่างไรกัน
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ถานจงหลินก็นึกถึงสิ่งที่ตนคิดเมื่อตอนแรกขึ้นมา แล้วเขาอดหัวเราะในใจไม่ได้
ทุกคนล้วนเป็นคนเหมือนกันทั้งนั้น จะไปแตกต่างมากมายขนาดนั้นได้อย่างไรกัน!
กล่าวได้เพียงว่ าแต่ละคนก็มีความเชี่ยวชาญเฉพาะสาขาวิชาที่ศึกษา!
จะว่าไปแล้ว การศัลยกรรมกระดูกจำเป็นต้องใช้เวลาในการศึกษายาวนาน บวกกับสั่งสมประสบการณ์ในการผ่าตัดหลายเคส เสี่ยวเฉินเชี่ยวชาญในด้านการเย็บเส้นเอ็นกับหลอดเลือด เป็นไปได้ว่าเป็นเพราะอยู่แผนกฉุกเฉินมาเป็นเวลายาวนาน เจอเคสผู้ป่วยประเภทนี้ค่อนข้างเยอะ
ทันใดนั้นภายในใจของถานจงหลินก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก
“หัวหน้าอันครับ มาครับ พวกเราช่วยกัน”
ระหว่างที่กล่าวนั้น เฉินชางยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ ด้วยความตั้งใจ การวินิจฉัยผู้ป่วยเป็นสิ่งที่ต้องฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอ ถ้าคุณไม่ฝึกฝน คุณจะพัฒนาขึ้นได้อย่างไร
ถ้ากระดู
