่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วงนะ พ่อไม่อยู่บ้านหนูต้องดูแลแม่ดีๆ นะ หนูเป็นชายชาตรีตัวน้อยเชียวนะ!”
เด็กชายร้อง “แต่ในข่าวผมกับแม่เห็นพ่อโดนโคมใฟตกใส่…เจ็บมาก พ่อจ๋าไม่เป็นไรหยอ ตอนนี้ผมกับแม่อยู่ที่สนามบินแล้ว”
สิงอวี่ชะงัก “เทียนเทียน ลูกเอาโทรศัพท์มือถือให้แม่”
หลังจากที่สิงอวี่ได้ยินเสียงภรรยาพูดสายแล้ว น้ำเสียงของเขาก็พลันเคร่งขรึม “ทำไมคุณถึงพาลูกมา”
ปลายสายตอบว่า “ลูกจะไปหาคุณให้ได้ ร้องไห้โวยวายฉันห้ามไม่อยู่ ฉันเองก็เป็นห่วงคุณมาก อาการคุณเป็นยังไงบ้าง หนักมั้ย”
สิงอวี่ส่ายหน้า “อุบัติเหตุ จู่ๆ โคมไฟขนาดใหญ่ก็ตกลงมา ผมตอบสนองค่อนข้างไวก็เลยไม่ตกใส่ตัวผม แต่เศษแก้วกระเด็นมาบาดนิดหน่อย ไม่ได้ร้ายแรง คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะ”
ถานจงหลินรอให้สิงอวี่วางสายแล้วถึงกล่าวขึ้นว่า “คุณสิงครับ เรามากำจัดเนื้อตายกับสิ่งแปลกปลอมออกจากแผลกันสักหน่อยนะครับ อะไรที่ควรตรวจก็ต้องตรวจ จะมัวเสียเวลาอยู่ที่นี่ไม่ได้ ถูกต้องมั้ยครับ”
ผู้รับผิดชอบในการจัดการแสดงชื่อจูจื้ออี้ก็พยักหน้า “ถูกต้องคุณสิง เรารีบรักษากันดีกว่า ไม่อย่างนั้นถ้ารอให้ผู้เชี่ยวชาญมาถึงแล้วค่อยตรวจจะเสียเวลาไปเปล่าๆ!…คุณวางใจได้ พวกเรารับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้อย่างเต็มที่แน่นอน!”…
ผู้จัดการเป็นน้องสาวแท้ๆ ของสิงอวี่เอง ชื่อสิงลี่ผิง กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง สิงอวี่ก็รีบพยักหน้าพร้อมกล่าวทันทีว่า “ครับ งั้นรบกวนด้วยนะครับหัวหน้าถ
