ตั้งไว้…
…ฉันตัดสินใจแล้วว่าต่อไปจะถ่ายคลิปผ่าตัดของคุณเอาไว้ จากนั้นค่อยกลับไปวิเคราะห์แล้วสรุปผลออกมา ดึงแต่ละรายละเอียดปลีกย่อยที่น่าสนใจมาวิเคราะห์เปรียบเทียบ บางทีพวกเราอาจได้อะไรจากคลิปที่ถ่ายไว้ก็ได้!”
เมื่อเฉินชางเห็นฉินเยว่ดูตื่นเต้นฮึกเหิม เขาก็อดปวดใจไม่ได้ “เมื่อคืนนอนหลับเต็มอิ่มหรือเปล่า”
ฉินเยว่ถอนหายใจออกมา “ฉันมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับเส้นเอ็นไม่ลึกเท่าไหร่ ช่วงนี้ฉันก็เลยหาความรู้เสริมทุกคืน สืบค้นข้อมูลต่างๆ ฉันพยายามไม่เป็นตัวถ่วงของคุณไง!”
เฉินชาง “ทำไมคุณมาเช้าขนาดนี้”
ฉินเยว่หัวเราะแหะๆ ไม่ตอบอะไร ถ้าเธอมาสายเธอจะขโมยกล้องที่บ้านมาได้หรือไง กล้องตัวนี้เป็นลูกรักของฉินเสี้ยวยวน พ่อของเธอเชียวนะ!
เฉินชางหัวเราะ กล่าวด้วยความจริงใจ “ขอบใจนะฉินเยว่!”
ฉินเยว่ทำเสียงชิ “คำขอบคุณไม่อาจจับต้องได้!”
ในตอนนี้หวังหย่งเดินเข้ามาพอดี ใบหน้าที่เต็มความเหนื่อยล้าจากการเข้าเวรดึก เมื่อเห็นกล้องในมือเฉินชาง เขาก็ถึงกับชะงัก!
“เอ๊ะ? อาจารย์เฉิน…คุณพกกล้องติดตัวด้วย”
คำถามที่ธรรมดาทั่วไปมาก แต่ทำไมเฉินชางถึงรู้สึกว่ามีอะไรที่ไม่ชอบมาพากลในคำพูด?
…
…
ช่วงเวลานี้ ข้อมูลของสมุฏฐานแห่งโรค[1] มีมากพอ เฉินชางก็อิ่มเอมใจ ในทุกวันตื่นแต่เช้าทำงานจนดึกดื่น โดยส่วนใหญ่แล้วทำเคสผ่าตัด
แต่สิ่งที่ทำให้เฉินชางซาบซึ้งใจคือฉินเยว่ ผู้หญิงคนนี้ทำงานหามรุ่งหามค่ำทุกวันจนขอบตาดำขึ้นอย่างเห็นได
