า “จะไม่เจ็บได้ไงกันคะคุณหมอ!”
ฉินเยว่ยืนเป็นลูกมืออยู่ข้างๆ “ต้าเจี่ย คุณห้าวหาญมากจริงๆ! ถ้าฉันเป็นแบบนี้ฉันร้องไห้ไปตั้งนานแล้ว”
ฟ่านอวิ๋นสยาหัวเราะออกมาอีกครั้ง มองมือตนเองที่บาดแผลลึกจนถึงกระดูก แล้วก็ถอนหายใจออกมา จากนั้นก็มองฉินเยว่พร้อมกับกล่าวขึ้นว่า “สมัยนี้ดีขึ้นเยอะแล้ว ฉันจำได้ สมัยฉันอายุเท่าคุณหมอ สมัยยุคเก้าศูนย์ เครื่องจักรในโรงงานยังเป็นเครื่องเก่า เกือบจะทุกวันจะต้องได้ยินว่ามีคนบาดเจ็บ อุบัติเหตุนิ้วขาดเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นประจำ สมัยนี้เทคโนโลยีพัฒนาแล้ว ระบบความปลอดภัยก็สูงขึ้น!…
…แล้วนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่นิ้วมือฉันบาดเจ็บ มือข้างซ้ายเคยเย็บเส้นประสาทไปสองหน เย็บเส้นเอ็นไปหนึ่งหน แต่มือขวาบาดเจ็บครั้งนี้เป็นครั้งแรก”
เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้ ฟ่านอวิ๋นสยาก็ถอนหายใจออกมา “บาดเจ็บเนี่ย ยังไงก็ต้องเจ็บ แต่ที่สำคัญคือ กังวลเรื่องอาการที่ส่งผลกระทบกับร่างกายภายหลังการรักษา…
…มือข้างซ้ายของฉันตอนนี้ไม่มีแรง ปลายนิ้วมือสองนิ้วชาอยู่ตลอด เวลาทำอาหารมือข้างซ้ายทำได้แค่จับหูหม้อหูกระทะ ยกไม่ไหว มีบางครั้งคิดจะเขย่ากระทะเวลาผัดอาหารก็ทำไม่ได้ ทำงานที่ใช้กำลังไม่ได้ นี่ก็ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ก็ยังไม่มีแรงแบบนี้ ฉันค่อนข้างกังวลว่ามือข้างขวาจะเกิดอาการแบบเดียวกันนี้หรือเปล่า”
ทันใดนั้น ผู้หญิงคนนี้ยื่นมือข้างซ้ายออกมาพร้อมกล่าวต่อ “คุณหมอดูนิ้วมือฉันสิคะ ทุกวันนี้เหยียดตรงไม่ไ
