ระดับความยากจะทวีคูณขึ้นในทุกขั้นทุกตอน
“ช่วยผมคีบแผ่นผิวหนังไว้หน่อยครับ ระวังหลอดเลือดด้วยนะครับ” เฉินชางกล่าวกับฉินเสียง
ฉินเสียงพยักหน้า ชั่วขณะนี้ ทุกคนในห้องผ่าตัดต่างกลั้นหายใจ
หลังจากที่เฉินชางเตรียมพร้อมแล้ว “วางลงตรงนี้เลยครับ ช้าๆ หน่อยครับ”
ทุกขั้นทุกตอนของการปลูกถ่ายผิวหนัง จำเป็นต้องเลือกตำแหน่งในการวางผิวหนังที่โยกย้ายมาให้ดี แล้วจึงเริ่มเย็บผิวหนัง
ในเวลานี้ทุกคนต่างก็จับตาดูด้วยความเอาใจใส่ พวกเขาคิดว่าเฉินชางจะเริ่มเย็บผิวหนังแล้ว!
ทว่าไม่เป็นเช่นนั้น!
หนังจากที่เฉินชางปลูกถ่ายผิวหนังไปยังตำแหน่งใหม่แล้ว เขากลับไม่ได้เย็บผิวหนังอย่างรวดเร็ว?
เขาจะทำอะไร!
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หวังอวี้ซานก็อดลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม่ได้ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอ ทำเอาคนอื่นๆ โดยรอบต่างก็ตกใจจนชะงักงัน
ปกติหวังอวี้ซานเป็นคนน่าเกรงขาม ดังนั้นทุกคนก็เลยค่อนข้างหวาดกลัวเขา!
เมื่อเห็นผู้อำนวยการหวังแสดงอาการเช่นนี้ ทุกคนต่างก็อดเงียบกริบไม่ได้
และในเวลานี้ ฉินเสียงเองก็มองเฉินชางด้วยความประหลาดใจ ทำไมเขาถึงยังไม่เย็บอีก?
