บ!”
เฉินชางพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ไม่มีปัญหาครับหัวหน้า ผมจะรีบมาแต่เช้า”
ฉินเสียงพยักหน้า “ครับ! พรุ่งนี้พวกเราจะคว้าเกียรติยศต่อหน้าชาวโรงพยาบาลหมัวตูซื่อลิ่ว! ช่างเป็นช่วงเวลาที่ให้ความตื่นเต้นฮึกเหิมมากจริงๆ…
…แค่คิดผมก็รู้สึกฮึกเหิมแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่ได้ถ่ายทอดสดการปลูกถ่ายผิวหนังให้กับทีมหัวหน้าแพทย์ผู้เชี่ยวชาญของโรงพยาบาลชั้นนำอย่างโรงพยาบาลหมัวตูซื่อลิ่วได้ คิดแล้วก็ค่อนข้างเหลือเชื่อ”
เฉินชางหัวเราะ “หัวหน้า คุณเก่งมากอยู่แล้วครับ!”
ฉินเสียงยิ้มอย่างถ่อมตัว
หลังจากกล่าวลาเฉินชางแล้ว ฉินเสียงก็กล่าวกับแพทย์เจ้าของไข้ว่า “ไปกันครับเสี่ยวสวี พวกเราไปหาโต้วซินกัน บอกเรื่องผ่าตัดวันพรุ่งนี้ให้เธออทราบสักหน่อย”
สวีข่ายหลินมองฉินเสียงที่ดูจิตใจเร่าร้อนฮึกเหิม เธอคิดจะพูดแต่ก็ไม่พูดออกไป แต่คิดทบทวนดูอีกครั้งก่อน ถ้าตนพูดไปจเป็นการหาเหาใส่หัวหรือเปล่า
หมอหนุ่มคนนั้นยังไม่พูดอะไรเลย ตนจะพูดไปทำไม
ในฐานะที่เป็นลูกน้องของหัวหน้าที่ประสบความสำเร็จ สิ่งที่พึงกระทำมากที่สุดควรเป็นการกล่าวชมสักประโยคสองประโยคไม่ใช่หรือ
ในเวลานี้สิ่งที่หัวหน้าจำเป็นต้องได้รับก็คือคำประจบสอพลอ ได้ฟังเสียงแฟนคล
