านมาก นัยน์ตาที่งดงามของเขายังคงวาดเค้าโครงด้วยสายตา คิดหาวิธีที่เป็นไปได้
เฉินชางบอกกับเด็กสาว “รบกวนปลดกระดุมเสื้อออกหน่อยนะครับ”
โต้วซินชะงักเล็กน้อย หลังจากที่เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ปลดกระดุมเสื้อออก ทว่าใบหน้าของเธอกลับเริ่มแดงระเรื่อลามไปจนถึงลำคอ
เฉินชางพบว่าผิวของเด็กสาวคนนี้ขาวมากจริงๆ อีกทั้งผิวพรรณก็ดีมากด้วย สีผิวบริเวณทรวงอกไม่ต่างกับสีผิวบริเวณใบหน้าสักเท่าไหร่ เฉินชางเกิดไอเดียขึ้นทันใด
เฉินชางคลำหาปากกาตามความเคยชิน หาอยู่ตั้งนานก็หาไม่เจอ สุดท้ายนึกขึ้นได้ว่าตนไม่ได้สวมชุดกาวน์
เมื่อฉินเสียงเห็นสถานการณ์ก็รีบเดินเข้ามา หยิบปากกาออกมาจากกระเป๋าเสื้อตนเองยื่นให้เฉินชาง “นี่ครับ”
เฉินชางมองปากกาหัวลูกลื่นที่ฉินเสียงยื่นให้แล้วส่ายหน้า “ผมขอปากกาไวท์บอร์ด”
สวีข่ายหลินรีบหยิบปากกาไวท์บอร์ดสีดำในกระเป๋าเสื้อยื่นให้เฉินชางทันที ในใจอดคิดไม่ได้ว่า นี่คือ…เชิญผู้เชี่ยวชาญมา? หัวหน้าถึงได้เคารพเขาขนาดนี้ แต่ดูแล้วยังหนุ่มมากอยู่เลย!
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สวีข่ายหลินเริ่มอยากรู้ว่าคนอายุยังน้อยขนาดนี้จะเก่งขนาดไหน
เฉินชางรับปากกาไวท์บอร์ดมา เริ่มลงมือวาดลงบนใบหน
