งเดลิเวอรี่ครึ่งหนึ่งเต็มๆ อาหารหนึ่งมื้อตกคนละไม่กี่หยวน
เฉินชางนั่งรถแท็กซี่ตรงไปมหาวิทยาลัยเลย
การมาถึงของเฉินชางทำให้ทุกคนค่อนข้างประหลาดใจ ในขณะเดียวกันก็ได้รับการต้อนรับจากทุกคนอย่างดี
พวกเขารับประทานอาหารหนึ่งมื้อกันอย่างสนุกสนานคึกคัก ไม่ต่างอะไรกับสมัยเรียนปริญญาตรีเลย
ยังคงเป็นอาหารเมนูเดิมที่สั่งสมัยเรียน ยังคงเป็นเพื่อนกลุ่มเดิมที่นัดรวมตัวกันที่นี่สมัยเรียน สไตล์การพูดคุยไม่ต่างจากเดิมมากนัก
กลับกลายเป็นเฉินชางที่รู้สึกว่าช่วงระยะเวลาสามปีนี้ ตนเปลี่ยนแปลงไปมากที่สุด
เขาค่อนข้างปลง
รับประทานอาหารไปก็พูดคุยกันไป แล้วเฉินชางก็เพิ่งรู้ว่า ส่วนใหญ่แล้วทุกคนกำลังเรียนปริญญาโทอยู่ แล้วก็เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยการแพทย์แห่งมณฑลตงหยางเหมือนกัน มีอยู่หลายคนที่เหมือนกับต่งจยา แฟนของหลัวโจว ที่สอบไม่ติดในปีแรก ค่อยสอบติดในครั้งที่สอง
หลังจากที่ทุกคนรู้ว่าเฉินชางเข้าเรียนปริญญาโทปีหนึ่งในปีนี้ ทุกคนต่างก็ฮือฮากันใหญ่ จะให้เฉินชางเรียกว่ารุ่นพี่ให้ได้
เป็นบรรยากาศที่คึกคักมาก
สมัยนั้นทั้งห้องเรียนมีห้าสิบแปดคน มาในวันนี้ คนที่มาร่วมกันที่แห่งนี้มีทั้งหมดยี่สิบกว่าคน นั่งกันเต็มสองโต๊ะ
