อยืนยันเลยว่าตนไม่ได้รู้สึกดีใจที่ได้เห็นความทุกข์ยากของผู้อื่น “โอเคครับ ผมเลี้ยงคุณเอง หมอจิ่งเพิ่งมาอยู่ตงหยางยังไม่คุ้นที่คุ้นทาง พวกเราเจอกันที่ย่านธุรกิจการค้าเทียนเจียแล้วกันนะครับ”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสาเหตุใด เฉินชางถึงค่อนข้างรู้สึกดีกับจิ่งหราน
ฤดูร้อนที่ร้อนจัด เฉินชางพาจิ่งหรานไปกินหม้อไฟเจ้าเด็ดแห่งหนึ่ง
ทั้งสองกินหม้อไฟกันอย่างเอร็ดอร่อย
พูดคุยกันอย่างคึกคักสนุกสนาน!
พอได้ใช้เวลาร่วมกัน จู่ๆ เฉินชางก็พบว่าผู้ชายคนนี้ไม่เลวเลย อาจเป็นเพราะจิ่งหรานใช้ชีวิตอยู่ในสถานศึกษามาเป็นเวลายาวนาน ทำให้จิ่งหรานไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมแบบคนเหล่านั้นในโรงพยาบาล
กลับเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา ถึงขั้นที่ค่อนข้างไร้เดียงสา!
หลังจากที่รับประทานอาหารเสร็จแล้ว จิ่งหรานมองเฉินชางด้วยความจริงใจ “หมอเฉินครับ ผมคิดว่าพวกเราเป็นคนแนวเดียวกัน”
เฉินชางชะงัก เขาลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง เขามองจิ่งหราน มีหนึ่งประโยคในใจที่พูดไม่ออก หมอจิ่งครับ ความจริงแล้วผมเป็นอดีตของเกิ่งเหยียน เป็นคนที่เคยผ่านประสบการณ์มาก่อน...
เมื่อจิ่งหรานเห็นเฉินชางไม่พูด เขาก็กล่าวตามตรงเลยว่า “จริงครับ!…”
“ผมกลับมาที่ตงหยาง แน่นอนว่าผมไม่ได้แค่
