จผิดตรงไหน!”
ระหว่างที่พูดเถียนเซียงหลานก็หยิบโทรศัพท์มือถืออกมา เปิดเข้าไปในหน้าประวัติสนทนาในวีแชท “คุณดู คุณส่งอะไรมา…”
“…ปกติลูกฉันก็ไม่ค่อยชอบกินข้าวอยู่แล้ว เมื่อวานตอนหัวค่ำหลังจากที่เห็นรูปที่คุณส่งมา ลูกฉันร้องไห้ทั้งคืน เป็นตายยังไงก็ไม่ยอมกินข้าว เช้าตรู่วันนี้บอกฉันว่าฝันร้าย! คุณดูสิคุณทำอะไรไป!”
เฉินชางชะงัก “ไม่น่าใช่นะครับ หัวหน้าพยาบาล ปกติผมไม่ได้คุยกับพวกคุณในวีแชทส่วนตัว”
พยาบาลที่ยืนอยู่ด้านหลังทำเสียงเชอะออกมา “ไม่เคยคุยส่วนตัว? คุณไปดูประวัติสนทนาในวีแชทของคุณไป!”
“เมื่อวานตอนหัวค่ำพวกเรากินข้าวกันอยู่ดีๆ คุณส่งรูปมาให้ทุกคน คุณส่งให้คนเดียวไม่พอหรือไง”
“ใช่น่ะสิ! โน่น เฉินชาง อาหารมื้อเย็นของเมื่อวานทั้งหมดวางไว้ให้คุณอยู่ตรงนั้น กินลงไปซะดีๆ!”
“หมาเฉิน กินข้าวหมดแล้ว เราจะไว้ชีวิตคุณ…”
…
เมื่อเฉินชางเห็นว่าทุกคนต่างพูดเช่นนี้ เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาประวัติสนทนาอย่างละเอียดในวีแชทด้วยความรู้สึกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
ทันทีที่เปิดเข้าไปเขาก็ถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง!
บ้าไปแล้ว?
ผมไปส่งข้อความหาพวกเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!
คิดไม่ถึงว่าจะส่งรูปพยาธิไฮดาติดในปอดทั้งห
