ดูเหมือนว่าจะเป็นเฉินชางที่ฉายเดี่ยวโดยที่พวกเขาแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ!
เฉินชางหันมามองเว่ยจื้อกับจางเผยอี้ “หัวหน้าครับ เตรียมผ่าตัดกันเถอะครับ”
เว่ยจื้อพยักหน้า “ผมพาคุณสองคนไปที่ห้องผ่าตัด!”
เฉินชางกับจิ่งหรานเดินออกไปแล้ว ปล่อยให้หมอที่เหลืออีกหนึ่งกลุ่มยืนงงอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น
จางเผยอี้อดกลืนน้ำลายหนึ่งอึกไม่ได้ “ผู้อำนวยการเฉียนครับ หมอเฉินคนนี้…เป็นบุคคลมีความสามารถที่คุณดึงตัวเข้ามาทำงานในโรงพยาบาลของเราด้วยหรือเปล่าครับ เป็นเด็กหนุ่มที่เก่งมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…ดูจากความสามารถแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าอายุเพิ่งจะยี่สิบเจ็ด”
เยว่เทาพยักหน้า “นั่นน่ะสิครับ ความสามารถในการวินิจฉัยภาพเอกซเรย์ของหมอเฉินทำให้ผมค่อนข้างรู้สึกเลื่อมใส หลายปีมากแล้วที่ไม่เคยเจอเด็กหนุ่มที่มีความสามารถมากขนาดนี้ เขาเป็นหมอโรงพยาบาลคุณเหมือนกันใช่มั้ยครับ”
เฉียนเลี่ยงกล่าวอย่างระมัดระวัง “เฮ้อ…หมอเฉินไม่ใช่คนที่เราดึงตัวมาทำงานด้วย”
ทุกคนต่างชะงักงัน “เอ๊ะ? งั้นเขาคือ…”
เฉียนเลี่ยงตอบอย่างไม่มีทางเลี่ยง “หมอเฉินเป็นนักศึกษาปริญญาโทปีนี้ของมหาวิทยาลัยการแพทย์แห่งมณฑลตงหยาง เป็นนักศึกษาปริญญาโทปีหนึ่ง!”
ทุกคน “อ
