งหรานค่อนข้างรู้สึกเลื่อมใสเฉินชางจากใจจริง
และที่สำคัญที่สุดคือ จิ่งหรานคิดไม่ถึงว่าเฉินชางจะวินิจฉัยโรคที่พบได้ยากมากชนิดนี้ได้อย่างแม่นยำ
สาเหตุที่ตนรู้จักโรคชนิดนี้ก็เพราะตนอยู่ในเมืองหลวงซึ่งอยู่ใกล้กับมองโกเลียใน แต่เฉินชางที่อยู่ในภูมิภาคที่พบโรคชนิดนี้ได้น้อยมากถึงขั้นที่แทบจะไม่พบเลย แต่กลับวิเคราะห์สาเหตุออกมาได้ แน่นอนว่าจะต้องมีความรู้ในโรคนี้อยู่บ้าง!
ในเวลานี้ พยาบาลวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางที่ดูรีบร้อน
“หัวหน้าคะ ความดันโลหิตของผู้ป่วยอยู่ที่ 80/50 ค่ะ รักษาอาการภูมิแพ้ตอนนี้เลยมั้ยคะ”
จางเผยอี้ส่ายหน้า “ฉีดอะดรีนาลีนกระตุ้นความดันก่อน รอให้ความดันสูงขึ้นแล้วค่อยให้ยาเดกซาเมทาโซน[1] แล้วเรื่องระบบทางเดินหายใจล่ะ ยังไม่มีภาวะการหายใจล้มเหลวใช่มั้ย”
พยาบาลพยักหน้า “ค่ะ เวลานี้ยังไม่มี แค่ความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดต่ำเล็กน้อยค่ะ”
พวกเขาเดินตรงไปยังห้องกู้ชีพ
เครื่องอัลตร้าซาวด์ข้างเตียงผู้ป่วยกำลังอยู่ระหว่างใช้งาน ทุกคนต่างก็รวบรวมสมาธิจดจ่ออยู่กับภาพที่ปรากฏบนหน้าจอมอร์นิเตอร์
ถึงแม้ว่าจะไม่เข้าใจภาพที่ปรากฏบนหน้าจอมอร์นิเตอร์มากนัก แต่ก็พอเข้าใจในระดับหนึ่ง
จู่ๆ หมอผู้ทำ
