้อนรนเร่งรีบ!
เฉินชางตรวจดูอาการของชายที่เป็นลมหนึ่งรอบ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดโหมดไฟฉาย แล้วบอกกับคนที่อยู่รอบๆ ว่า “ช่วยง้างปากด้วยครับ”
ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบพยักหน้าทันที ลักษณะท่าทางดูค่อนข้างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก คล้ายว่าไม่เคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน ประหม่าจนมือค่อนข้างสั่น!
ในตอนที่แสงไฟส่องเข้าไปในช่องปาก เฉินชางถึงกับอดขมวดคิ้วไม่ได้ สถานการณ์ค่อนข้างเลวร้าย!
ช่องคอมีภาวะบวมน้ำ
หรือว่าจะเป็น…ภูมิแพ้ฉับพลัน[4]
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวเฉินชาง
แต่…ทำไมถึงเกิดอาการนี้ได้ล่ะ
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางถามผู้ชายคนที่กำลังช่วยง้างปากอยู่ข้าง “ก่อนที่เขาจะเป็นลมไป เขามีอาการไม่สบายอะไรหรือเปล่าครับ หรือว่าได้กินหรือได้ดื่มอะไรไปหรือเปล่า หรือว่ามีอาการไม่พึงประสงค์อะไรหรือเปล่าครับ”
ชายคนนี้ส่ายหน้า “ไม่ได้กินอะไรเลยครับ แต่เหมือนว่าเขาจะสำลักนิดหน่อยก็เลยไออย่างรุนแรง ไอรุนแรงมากครับ พวกเราคิดว่าเขาสำลักน้ำดื่ม!”
“แต่ แล้วหลังจากนั้นเขาก็เป็นลม! แล้วก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว…”
เฉินชางก็ก้มหน้ามองที่พื้นทันใด เขาพบว่ามีของเหลวที่มีลักษณะเหมือนสารคัดหลั่งภายในร่างกายเจิ่งนองอยู่บน
