ยังมีข่าวรับสมัครงานเลยสักแห่งเดียว พวกเขาไม่กลัวคนมีความสามารถไหลออกนอกเมืองอันหยางไปกันหมดหรือไง”
ต่งจยามองหลัวโจวด้วยสายตาเหยียดหยาม “นายเอาแต่ฝังใจอยู่กับเมืองอันหยาง คนที่มีความสามารถย้ายออกไปกันหมดแล้ว ใครจะไปอยากอยู่เมืองล้าหลังนี่ล่ะ! รุ่นพี่นายที่จบไปเมื่อปีที่แล้ว ไปทำงานที่ศูนย์การแพทย์โรงพยาบาลอันหยาง เป็นโรงพยาบาลอันดับต้น แต่เงินเดือนแค่หกพันหยวนต่อเดือน นี่ยังไม่แต่งงานเลยนะ ถ้าแต่งงานมีครอบครัวขึ้นมาจะไปพอกินที่ไหนกัน”
เฉินชางพยักหน้า “มีโอกาสย้ายก็ย้ายจะดีกว่า วุฒิปริญญาโทไปทำงานแถบชายฝั่งทะเล เซินเจิ้น จู่ไห่ กวางโจว โรงพยาบาลตามพื้นที่เหล่านี้ไม่เลวเลย แถบเซินเจิ้นไม่มีมหาวิทยาลัยด้านการแพทย์ ทุกปีจะรับบุคลากรมาจากพื้นที่อื่นเข้ามาทำงาน ได้ยินมาว่าพวกรุ่นพี่ที่ย้ายไปทำงานที่นั่นได้สวัสดิการดีมาก เพิ่งเข้าไปทำงานก็มีค่าจ้างรายปีไม่ต่ำกว่าสองแสนหยวนแล้ว”
หลัวโจวเอามือลูบศีรษะ “ชางเอ๋อร์ นายก็รู้ว่าฉันน่ะไม่ได้มองอนาคตไกลขนาดนั้น แค่มีหน้าที่การงานที่มั่นคง สถานที่ทำงานไม่ไกลจากบ้าน ได้ใช้ชีวิตอยู่กับจยาจยาก็พอใจแล้ว…”
“…อีกอย่างพ่อแม่ฉันกับพ่อแม่จยาจยาก็อายุมากแล้ว ฉันอยู่ที่อันหยางพวกท่านก็สบายใจ เกิดเจ็บป่วยขึ้นมาฉันก็ยังช่วยได้ ถ้าฉันต้องย้ายไปจริงๆ ฉันคงเป็นห่วงพวกท่าน”
ต่งจยามองหลัวโจวทีหนึ่ง ถึงปากจะด่า แต่ในใจกลับอ่อนไหว
หลัวโจวพูดต่อว่า “สุดสัปดาห์นี้ ที่มห
