ียน
เฉินชางมองเฉินหลัวด้วยความเป็นห่วง เขากลัวว่าเจ้าหมอนี่จะคิดในสิ่งที่ไม่เหมาะไม่ควร
แต่เมื่อเห็นลักษณะท่าทางเมินเฉยของเฉินหลัวแล้ว เฉินชางก็ค่อยรู้สึกโล่งใจ
…
…
ในวันต่อมาเฉินชางต้องไปร่วมพิธีเปิดภาคเรียนที่มหาวิทยาลัย ส่วนเฉินหลัวก็ต้องไปรายงานตัวที่โรงเรียน
เดิมทีคิดว่าจะส่งเฉินหลัวไปที่โรงเรียนก่อน แล้วตนค่อยไปที่มหาวิทยาลัย
แต่ฟู่อวี้ฟางอาสาจะพาเฉินหลัวไปส่ง เพราะพรุ่งนี้เธอก็ต้องไปโรงเรียนเหมือนกัน ก็เลยถือโอกาสนี้พาเฉินหลัวไปด้วยเลย
หลังจากที่รับประทานอาหารเสร็จ เฉินหลัวไม่ได้เอากระเป๋าเดินทางของตนลงจากรถ เอาแค่ของที่ทางบ้านฝากมาให้เฉินชางออกมา
เพราะถึงอย่างไรเสียพรุ่งนี้ก็ต้องนั่งรถคันนี้ไปโรงเรียน จะได้ไม่ต้องเคลื่อนย้ายสัมภาระหลายครั้งให้ยุ่งยาก
ห้องพักที่เฉินชางเช่าอยู่พื้นที่ไม่กว้างขวาง ดีตรงที่มีเตียงนอนสองเตียง ก็ยังพอเบียดเสียดอยู่ด้วยกันสองคนได้
เฉินชางกับเฉินหลัวนอนเตียงเดียวกันมาตั้งแต่เด็กๆ ดั้งนั้นก็เลยคุ้นชินที่จะอยู่ร่วมห้องเดียวกันเช่นนี้แล้ว
เมื่อมองห้องพักขนาดพื้นที่ยี่สิบตารางเมตร จู่ๆ เฉินชางก็เกิดความคิดอยากจะซื้อบ้านขึ้นมา
บางที…รอหลังจากที่เสริมหน้าอกให้ฟู่อวี้ฟางแล้ว เงินที่เตรียมไว้สำหรับซื้อบ้านก็คงใกล้ถึงเป้าที่ตั้งไว้แล้วล่ะมั้ง
เดี๋ยวถ้ามีเวลาจะต้องออกไปตระเวนดูบ้าน สอบถามข้อมูลสักหน่อย
เมื่อคิดว่าจะมีวันที่ตนได้เข้าไปสอบถามข้อมูลบ้านที่สำนัก
