ด้เห็นอะไร เฉินชางก็แยกหลอดอาหารสำเร็จแล้ว…
เว่ยจื้อถึงกับตกตะลึงในทันใด
ทักษะนี้ค่อนข้าง…ค่อนข้างน่าสนใจ!
ไม่สิ!
พลันหวนคิดทันที ดวงตาของเว่ยจื้อหรี่แคบลงในทันใด เป็นบุคคลน่าสนใจจริงๆ เก่งกาจมาก!
ประณีตวิจิตร!
แม่นยำ!
เฉียบขาด!
คำบรรยายสามคำปรากฏขึ้นในหัวของเว่ยจื้อทันใด
หมอหนุ่มคนนี้ไปเอาความเชี่ยวชาญพวกนี้มาจากไหนกัน
เว่ยจื้ออดใจตั้งตาคอยที่จะได้เห็นขั้นตอนต่อไปแทบไม่ไหว
ลำดับต่อไปเป็นการซ่อมแซมหลอดอาหารที่แตกทะลุเป็นรู
เว่ยจื้อส่งคีมจับเข็มเย็บแผลให้เฉินชาง เฉินชางรับอุปกรณ์มาอย่างคล่องมือ ให้ความรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก
เฉินชางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามเปลี่ยนเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่หลี่เป่าซานตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
มิน่าเล่า…
หัวหน้าหลี่จะว่าเก่งก็เก่ง แต่ทำหน้าที่ผู้ช่วยสู้หวังหย่งไม่ได้ แต่ที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่เลวเลย
จู่ๆ เฉินชางก็คิดขึ้นว่าการผ่าตัดในตอนนี้เป็นการผ่าตัดเล็ก ตนคนเดียวก็จัดการได้ แต่ในอนาคตถ้าตนเก่งแล้ว การผ่าตัดใหญ่พวกนั้นจำเป็นต้องอบรมฝึกฝนผู้ช่วยหนึ่งกลุ่มใหญ่ สำหรับฝีมือของหวังหย่งในตอนนี้ยังมีจุดที่ต้องยกระดับให้สูงขึ้นอีก
ทันใดนั้น เฉินชางก็รู้สึกว่าตนมีสิ่งที่ต้องค้นหาให้มากขึ้น
การผ่าตัดยังคงดำเนินต่อไป
การเย็บแผลเป็นจุดเด่นของเฉินชาง
เพราะรอยแตกทะลุเป็นรู เฉินชางจึงเย็บไล่ไปทีละชั้น ชั้นเยื่อเมือก ชั้นกล้ามเนื้อ ดังนั้นจึงรักษาสภาพหลอ
