าวๆ ไม่ได้
หลิวเจี้ยนถามขึ้นว่า “ผ่าตัดอะไรหรือครับ”
จางจิ้นเฟิงกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ผ่าตัดรักษาหลอดอาหารค่ะ! สาเหตุเกิดจากระหว่างที่ผู้ป่วยคลอดลูก เกิดภาวะความดันภายในช่องท้องสูงขึ้นเฉียบพลัน ทำให้เกิดแรงบีบอัดส่งไปยังกระเพาะอาหาร ทำให้ความดันภายในหลอดอาหารสูงขึ้นกะทันหัน ในขณะเดียวกัน กล้ามเนื้อหูรูดหลอดอาหารก็เกิดอาการกระตุก และทำให้กล้ามเนื้อหลอดอาหารหดตัว ส่งผลให้ความดันภายในหลอดอาหารกับความดันภายในทรวงอกมีระดับความดันที่แตกต่างกันมากจนทำให้หลอดอาหารฉีกขาด!…
…อาการหนักมากค่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าหลี่เป่าซานเชิญผู้เชี่ยวชาญจากที่อื่นมา ก็ต้องทำเรื่องย้ายโรงพยาบาลแล้ว คุณดูสิ บรรดาหัวหน้าทั้งหมดนี้ ฉันเป็นคนเชิญมาร่วมวินิจฉัยอาการของผู้ป่วย”
หลังจากที่หลิวเจี้ยนได้ฟังเช่นนั้น เขาก็ยิ้มจางๆ “อ้อ จริงด้วยสิครับ หมอเสี่ยวเฉินใกล้จะมาถึงแล้วใช่มั้ยครับ ผมจะได้เตรียมยาสลบ”
หลิวเจี้ยนพูดคำพูดนี้ออกไป ทุกคนต่างก็ถึงกับตกตะลึง
จางจิ้นเฟิงถามด้วยสีหน้างุนงง “อะไรนะ หมอเสี่ยวเฉิน?”
หลี่เป่าซานกับเถามี่ต่างก็สบตากัน และในทันทีหลังจากนั้นก็มองไปที่หลิวเจี้ยน “หมอเสี่ยวเฉินคนนั้น?”
เมื่อเห็นสีหน้าของทุกคน หลิวเจี้ยนก็ถึงกับงุนงง เขาหันไปมองเซียวเหอพร้อมถามขึ้นว่า “หัวหน้าเซียวครับ หรือว่า…คนผ่าตัดไม่ใช่เฉินชาง”
เซียวเหอพยักหน้า “ใช่ครับ หัวหน้าหลี่ติดต่อหัวหน้าเว่ยจื้อโรงพยาบาลประชาช
