หวินทุกข์ระทมเช่นนี้ เขาก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป น้ำตาไหลพรากออกไม่ขาดสาย “แม่ แม่อย่าร้องไห้ ผมขอร้องนะแม่ ผมจางเยว่ขอสาบาน ไม่ว่าเหวินเหวินจะเป็นยังไง คุณสองคนจะเป็นพ่อแม่ของผมตลอดไป ผมจะกตัญญูกับพวกคุณเหมือนที่ผมกตัญญูกับพ่อแม่ตัวเอง”
เมื่อพ่อของหลิวเหวินจวินเห็นว่าสถานการณ์ดูจะยุ่งเหยิงกันไปใหญ่แล้ว ก็อดกล่าวไม่ได้ว่า “เอาละๆ จะร้องไห้อะไรกัน!”
“ตอนนี้เหวินเหวินยังอยู่ไม่ใช่หรือไง จะร้องอะไรกัน นี่ที่โรงพยาบาล ทำไมถึงทำเหมือนว่าอยากให้เกิดอะไรขึ้นกับเหวินเหวิน ยืนรอดีๆ ไม่ต้องร้อง…
…จางเยว่ เธอเป็นชายหนุ่ม เป็นผู้ชาย เป็นสามีของเหวินเหวิน ในวันข้างหน้าต้องเป็นพ่อของลูกเหวินเหวิน เธอจะมาร้องห่มร้องไห้เหมือนแม่เธอไม่ได้ ฟ้าถล่มดินทลายเธอก็ต้องยืนหยัดอยู่ได้…
…แล้วอีกอย่าง คุณหมอก็บอกแล้วว่าแค่อันตรายนิดหน่อย ทางนั้นเขาก็ให้หมอทุกคนที่รักษาได้มารักษาแล้ว คุณหมอแค่มาแจ้งสถานการณ์ให้เรารู้ตามสิทธิ์ของคนในครอบครัวเท่านั้นเอง…”
…
ด้านนอกห้องคลอด ทุกคนต่างจ้องมองประตูหน้าห้องผ่าตัดด้วยความกระวนกระวายใจ เฝ้ารอคอยข่าวดีอย่างเงียบๆ
บรรยากาศภายในห้องคลอดกลับเป็นบรรยากาศอีกแบบหนึ่ง!
ทุกคนต่างก็ทำงานอย่างเป็นระเบียบเป็นขั้นเป็นตอน!
จางจิ้นเฟิงลงมือทำคลอดด้วยตัวเอง เธอมองแม่เด็กพร้อมกล่าวว่า “คุณแม่ สู้ๆ นะคะ ไม่เป็นไรค่ะ!”
หลินเหวินจวินร้องไห้จนไม่ไหวแล้ว “คุณหมอคะ ฉันคิดว่าถ้าเกิดอะไร
