ธออยู่ที่หน้าห้องคลอด พ่อแม่ของหลิวเหวินจวิน จางเยว่สามีของเธอ แล้วก็พ่อแม่ของจางเยว่
นี่เป็นช่วงเวลาที่ทุกคนในครอบครัวมีความสุขที่สุด แล้วก็เป็นช่วงเวลาที่ทุกคนในครอบครัวร้อนใจมากที่สุด
เมื่อแม่ของหลิวเหวินจวินเห็นว่าจางเยว่ยืนอยู่หน้าห้องคลอดเดินวนไปวนมา เธอก็อดถามไม่ได้ว่า “เสี่ยวจาง เป็นห่วงใช่มั้ยล่ะ ผู้หญิงต้องผ่านประสบการณ์นี้กันทั้งนั้น เธอมานั่งพักสักหน่อยมา!”
จางเยว่ยิ้มเก้อเขิน “แม่ครับ ผมนั่งไม่ติด พอนั่งแล้วรู้สึกว่าหัวใจเต้นตึกตักตึกตักเร็วมาก ผมนั่งติดที่ไหนกัน!”
คำพูดนี้ของจางเยว่ทำเอาทุกคนในครอบครัวถึงกับอดหัวเราะออกมาไม่ได้
อีกเดี๋ยวก็จะมีสมาชิกในครอบครัวเพิ่มขึ้นมาแล้ว เรื่องนี้ไม่ว่าจะเป็นครอบครัวจางหรือครอบครัวหลิวต่างก็นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดี
แม่ของหลิวเหวินจวินหัวเราะออกมา “พ่อลูกเขย แม่เตรียมเสื้อผ้าไว้ในเจ้าตัวน้อยแล้ว เดี๋ยวกลับไปบ้านแล้วแม่ส่งไปให้พวกเธอ”
พ่อของหลิวเหวินจวินหัวเราะลั่น “เสื้อผ้าเด็กพวกนี้คุณซื้อมาเป็นปีแล้ว ซื้อวันละตัวสองตัวทุกวัน นี่ถ้าเด็กคนนี้ยังไม่คลอดออกมาอีก เดาว่าคงเสื้อผ้าที่ทยอยซื้อทุกวี่ทุกวันคงเยอะจนล้นบ้าน ยัดเข้าไปในบ้านไม่ได้แล้ว!”
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็ส่งสียงหัวเราะลั่นออกมา
นี่เป็นช่วงเวลาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขของการการรอคอยสมาชิกใหม่ของครอบครัว
และในตอนนี้เอง จู่ๆ ประตูห้องคลอดก็ถูกเปิด
