ดออก
เฉินชางกับเซียวเหอและคนอื่นๆ เพิ่งจะเดินออกมาจากห้องผ่าตัด เสี่ยวหยางกับคนในครอบครัวก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที
“หัวหน้าเซียวครับ เป็นยังไงบ้างครับ” แววตาของเสี่ยวหยางเต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นกังวล
เซียวเหอยิ้มปลอบประโลม “เรียบร้อยดีครับ การผ่าตัดราบรื่นมาก แต่ยังกลับบ้านไม่ได้นะครับ ช่วงนี้ต้องพักรักษาตัวอยู่ที่แผนกระบบทางเดินอาหารของโรงพยาบาลก่อนเพื่อเฝ้าสังเกตอาการ…
…ส่วนเรื่องค่ารักษาค่อยว่าทีหลัง ถ้าผลสรุปออกมาชัดเจนแล้วว่าเป็นภาวะแทรกซ้อนที่เกิดจากการรักษา โรงพยายาลจะเป็นฝ่ายรับผิดชอบในส่วนนี้ ดังนั้นพวกคุณยังไม่ต้องกังวลเรื่องเงินครับ!”
ทันทีที่เสี่ยวหยางได้ยินเนื่องนี้เขาไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกดีใจ ในทางตรงกันข้าม เขาถึงกับหน้าถอดสี และรีบส่ายหน้าทันที “ไม่ได้ครับไม่ได้ ปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ครับหัวหน้าเซียว คุณเป็นถึงบุคคลที่มีชื่อเสียง ไม่เหมือนกับพวกเรา คุณจะมาหมดอนาคตเพราะเรื่องของพวกเราไม่ได้นะครับ ถ้าคุณต้องโดนลงโทษเพราะพวกเรา พ่อจะต้องไม่ให้อภัยผมแน่!”
ถึงจะไม่มีเงิน เสี่ยวหยางก็ไม่ยอมทำอะไรที่ขาดจิตสำนึก
ถึงเรื่องนี้จะเป็นเรื่องที่ปกติมาก ภาวะแทรกซ้อนที่เกิดจากการรักษาเป็นเรื่องที่เห็นได้บ่อย แต่เสี่ยวหยางคิดว่าจะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ไม่ได้
เขาได้สอบถามจนแน่ชัดแล้ว อีกทั้งเขายังได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดในห้องส่องกล้องจากกล้องวงจรปิดแล้วด้วย เป็นเพราะตอนส่องกล้องตรวจทางเ
