ียวออกมาจากห้องทำงาน ส่วนเซียวเหอเดินตามอยู่ด้านหลัง ทั้งสองรีบเดินไปที่หน้าจอมอนิเตอร์ เปิดดูรูปที่ถ่ายไว้
“คุณดูสิ ตรงนี้เป็นรอยทะลุที่เกิดขึ้นตอนส่องกล้อง…ผมสงสัยว่าตรงนี้จะมีรอยแตกนิดหน่อย ถ้าปล่อยทิ้งไว้ระยะยาวจะฉีกขาดได้ง่าย…”
เมื่อหมอส่วนใหญ่ในห้องส่องกล้องเห็นรูปภาพบนจอมอนิเตอร์ ต่างก็อดรู้สึกกังวลไม่ได้!
หลอดอาหารทะลุ!…
ขืนยังมัวชักช้าอยู่จะต้องเกิดเรื่องใหญ่โตแน่!
เฉินชางดูรูปหลอดอาหาร หลังจากได้วิเคราะห์แล้ว เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ปัญหาไม่น่าจะใหญ่โตอะไรนัก
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็เริ่มพูดปลอบประโลมเซียวเหอให้สบายใจ “ผู้ป่วยจำเป็นต้องเตรียมตัวก่อนผ่าตัด อันดับแรกคืองดอาหารแล้วใส่สายยางอาหารทางจมูกเพื่อลดแรงบีบตัวของหลอดอาหาร แล้วก็อย่าให้ผู้ป่วยกลืนน้ำลาย ให้คายออกมาให้หมด จากนั้นให้บ้วนปากด้วยน้ำยาปฏิชีวนะ เพื่อรักษาความสะอาดของช่องปากไว้”
เซียวเหอพยักหน้าด้วยความเข้าใจ “ครับๆ ได้ครับ!”
กระบวนการเหล่านี้จะช่วยป้องกันไม่ให้สารคัดหลั่งภายในช่องปากที่มีเชื้อแบคทีเรียปนอยู่จำนวนมากไหลผ่านรูรั่วทะลักเข้าไปในช่องทรวงอกทำให้เพิ่มโอกาสติดเชื้อที่รุนแรง!
เซียวเหอเรียกพยาบาลเข้ามา “ดำเนินการทุกอย่างตามที่เฉินชางบอก”
เมื่อครั้งที่แล้วที่เฉินชางมาผ่าตัดที่ห้องส่องกล้อง พยาบาลสาวท่านนี้ก็ค่อนข้างคุ้นเคยกับเขาแล้ว เธอพยักหน้ารับทราบ
แต่หมอท่านอื่นๆ ภายในห้องส่องกล้องไม่ร
