ารทะลุเป็นรู…
ถ้าเรียบง่ายอย่างที่เซียวเหอพูดก็คงดี
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เสี่ยวหยางก็อดรู้สึกหนักใจจนต้องถอนหายใจออกมาไม่ได้…
เขาพยายามทำให้ตนเองดูหนักแน่น “หัวหน้าเซียวครับ คุณมีอะไรก็บอกผมมาได้เลยครับ”
เซียวเหอพยักหน้า “หลอดอาหารของเหล่าหยางทะลุครับ ถึงการบาดเช่นนี้จะพบได้น้อย แต่หลายปีมานี้มีให้เห็นบ่อยมากขึ้นเรื่อยๆ สาเหตุมาจากการตรวจด้วยการส่องกล้องทางเดินอาหาร พอตรวจด้วยวิธีนี้ติดต่อกันเป็นเวลายาวนาน หลอดอาหารก็ขยายใหญ่ขึ้น ทำให้ผนังหลอดอาหารบางลงเรื่อยๆ เมื่อครู่นี้ตอนที่ผมส่องกล้องตรวจทางเดินอาหาร ผมเห็นการเปลี่ยนแปลงของผนังหลอดอาหารที่บางลง และเริ่มมีแผลปรากฏให้เห็น และในตอนนั้นอุปกรณ์ส่องกล้องสัมผัสโดนแผลของเหล่าหยาง เหล่าหยางเจ็บจนตัวบิดงอ ทำให้อุปกรณ์ส่องกล้องเจาะทะลุผนังหลอดอาหาร!…”
“…เหตุการณ์เช่นนี้มีให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง อิงจากตัวเลขโดยทั่วไป การเกิดภาวะหลอดอาหารทะลุอยู่ที่หกสิบถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ขึ้นไป”
เสี่ยวหยางพยักหน้า “เข้าใจครับ เข้าใจ หัวหน้าเซียว คุณบอกผมว่าต้องทำยังไงก็พอ!”
คำพูดนี้ทำเอาเซียวเหอถึงกับตกตะลึงในทันใด
เดิมทีคิดว่าสถานการณ์นี้จะต้องเป็นการถกเถียงกันเกี่ยวกับเรื่องหน้าที่รับผิดชอบ
ถึงอย่างไรเสีย ภาวะหลอดอาหารทะลุประเภทนี้ก็จัดว่าเป็นภาวะแทรกซ้อนจากการรักษา ถึงผู้ป่วยจะเป็นสาเหตุหลัก แต่หมอก็ต้องมีส่วนในการรับผิดชอบ
แต่คำพูดนี้ของเสี่ยวหยางทำให้เ
