แค่คนล้างรถ ผมไม่มีหมอที่รู้จักเป็นการส่วนตัว ผมจะไปหาหมอมาจากไหนได้ทันภายในเวลาสิบสองชั่วโมง…”
เขาเป็นแค่ลูกจ้างคนหนึ่งที่ไม่มีความสำคัญอะไร ในเมืองอันหยางที่กว้างใหญ่ เขาเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีชื่อเสียง แล้วเขาจะไปรู้จักหมอศัลยกรรมทรวงอกได้ที่ไหนกัน!
เซียวเหอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เขาค้นหารายชื่อติดต่อในโทรศัพท์มือถือไม่หยุด เขาคิดไปคิดมา หรือจะส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลดีนะ
และในตอนที่เขากำลังจะโทรไปหาเพื่อนสมัยเรียน ทันใดนั้นสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นชื่อใครคนหนึ่งที่เขารู้จัก!
[เฉินชาง – แผนกฉุกเฉิน!]
ชั่วขณะนี้ เซียวเหอรู้สึกลังเลใจ เสี่ยวเฉินจะผ่าตัดประเภทนี้ได้หรือเปล่านะ
แล้วจู่ๆ เสี่ยวหยางก็ถามโพล่งขึ้นมาว่า “หัวหน้าเซียวครับ ค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดเท่าไหร่ครับ ผม…จะไปยืมเงินมา”
ทันทีที่เซียวเหอได้ยินคำถามนี้ เขาก็พลันตาสว่างและรู้สึกผิดขึ้นมาทันใด จริงด้วย!
ทำไมตนถึงไม่ตระหนักถึงปัญหาข้อนี้นะ!
ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการผ่าตัดหลังหักส่วนของประกันสุขภาพแล้วก็ยังต้องจ่ายอีกหลายหมื่นหยวน?
ตอนนั้นที่เหล่าหยางป่วยเป็นมะเร็งกระเพาะ ต้องหยิบยืมเงินจนเป็นหนีเป็นสิ้นก้อนโต ไม่รู้ว่าผ่านมาหลายปีแล้ว เสี่ยวหยางกับภรรยาชำระหนี้หมดหรือยัง…
หลังจากทำเรื่องย้ายโรงพยาบาลไปแล้วก็ต้องนอนพักฟื้นที่โรงพยาบาลหลังผ่าตัด…ค่าวัสดุสิ้นเปลืองทางการแพทย์ ค่ายา ค่าผ่าตัดรวมๆ ก็เป็นเงินจำนวน
