ื่องนี้สร้างความตื่นตระหนกให้กับคนในครอบครัว ก็เลยมักจะพาเหล่าหยางมาส่องกล้องตรวจทางเดินอาหารเป็นประจำ
ถึงเซียวเหอจะอธิบายปลอบโยนให้คลายกังวลครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่เป็นผล
ฐานะทางครอบครัวของเหล่าหยางไม่ดี เสี่ยวหยางลูกชายของเขาทำงานอยู่ที่เมืองอันหยาง ลูกสะใภ้เป็นพนักอยู่ร้านอาหาร ส่วนพ่อแม่เลี้ยงหลานอยู่ที่ชนบท
เสี่ยวหยางเป็นลูกกตัญญู พาพ่อมาส่องกล้องตรวจทางเดินอาหารที่โรงพยาบาลเป็นประจำ ให้พ่อได้ตรวจอย่างดี ทุกครั้งที่มาตรวจต้องเสียเงินค่าตรวจไม่น้อย ลูกสะใภ้ก็ไม่เคยปริปากบ่นสักคำ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ครอบครัวนี้จัดว่าเป็นครอบครัวที่เรียกได้ว่ารักใคร่กลมเกลียวครอบครัวหนึ่ง
เมื่อไปมาหาสู่ระหว่างบ้านกับโรงพยาบาลบ่อยครั้ง ความสัมพันธ์ระหว่างคนในครอบครัวกับเซียวเหอก็ยิ่งแน่นแฟ้น ทุกครั้งที่มาตรวจ เซียวเหอจะเป็นคนตรวจให้กับมือ จนพวกเขาแทบจะกลายเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว
บวกกับเซียวเหอกับเหล่าหยางอยู่หมู่บ้านเดียวกัน ทั้งสองก็เลยยิ่งไม่มีกำแพงต่อกัน ทุกครั้งที่เหล่าหยางมาส่องกล้อง ก็จะเอาถั่ว ข้าวโพด มันฝรั่ง มันเทศ และลูกเดือยที่ปลูกเองมากฝาก
ในครั้งนี้ก็เป็นเหมือนทุกครั้ง เมื่อเหล่าหยางมาถึงก็ได้เจอกับเซียวเหอ “หัวหน้าเซียว ช่วงนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย กินของแข็งๆ จะรู้สึกแสบร้อนจนทนไม่ไหว หัวหน้าเซียวดูให้ผมหน่อยว่าเป็นอะไร”
โดยทั่วไปส่วนใหญ่แล้วผู้ป่วยที่ส่องกล้องจะพักอยู่ที่โรงพยาบาล เพราะต
