่าตนมาก
ในตอนนี้เมิ่งซีประทับใจเฉินชางแล้ว ความสามารถของนักศึกษาปริญญาโทคนนี้ล้ำเลิศเกินกว่าที่ตนคาดการณ์ไว้!
ถึงขั้นที่เมิ่งซีรู้สึกสงสัยว่าสมัยตนอายุเท่าเฉินชาง ตนมีความสามารถแบบเดียวกันกับเฉินชางหรือเปล่า
ในตอนนี้เอง ซย่าเกาเฟิงอดกล่าวขึ้นไม่ได้ว่า “เสี่ยวเมิ่ง ถ้าคุณไม่อยากรับนักศึกษาปริญญาโทคนนี้เป็นศิษย์ล่ะก็ พ่อหนุ่มคนนี้ให้ผมแล้วกันนะ!…”
“…ผมจะทำตัวหน้าหนาโทรไปที่สำนักงานบัญฑิตวิทยาลัยให้ทางนั้นให้โควตาผม! บอกตามตรงนะครับว่าผมไม่เจอหนุ่มสาวที่มีความสามารถโดดเด่นขนาดนี้มานานมากแล้ว อนาคตรุ่ง อ้อ จริงสิ พ่อหนุ่มคุณชื่ออะไรนะ”
เฉินชาง “เฉินชางครับ ชางที่มาจากคำว่าชางไห่ซางเถียน[1] น่ะครับ”
ทันทีที่ซย่าเกาเฟิงได้ยิน “เยี่ยม! เป็นชื่อที่ดี!”
บรรดาแพทย์ที่เข้ามาฝึกอบรมที่โรงพยาบาล ตรงไหนที่เรียกว่าดี!
ซย่าเกาเฟิงกล่าวต่อ “คุณทำงานแล้วใช่มั้ยครับ ทำอยู่ที่โรงพยาบาลไหนครับ แผนกอะไร”
เฉินชาง “ตอนนี้ผมทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลอับดับสอง อยู่แผนกฉุกเฉินครับ”
ซย่าเกาเฟิงชะงัก “เอ๊ะ? หัวหน้าหลี่เป่าซานอยู่ที่นั่น?”
เฉินชางพยักหน้า ดูแล้วหัวหน้าหลี่มีชื่อเสียงในมลฑลอยู่นะ
ซย่าเกาเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย “ไม่เลว ไม่เลว!”
[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีของซย่าเกาเฟิง +10]
…
อาการของผู้ป่วยคงที่แล้ว ทุกคนต่างก็เดินกลับไปที่ห้องทำงาน
เมิ่งซีมองเฉินชาง ถึงแม้ว่าในใจจะดีใจมาก แต่สีหน้ากลับเรียบเฉย “ทำไมคุณถึงอย
