เขาไม่ได้ดูหลอดเลือดใหญ่จำลองของเฉินชาง แต่ดูของเก่อฮว๋ายก่อน หลังจากที่ได้ดูแล้วเขาก็หัวเราะออกมา “เสี่ยวเก่อ ใช้ได้ ความถี่ของฝีเข็มในการเย็บครั้งนี้พัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เก่งมากจริงๆ”
เดิมทีเก่อฮว๋ายผิดหวังมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ถึงอย่างไรเขาก็แพ้เด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าขนาดนี้ ถ้าเขายังมีความสุขได้อีกก็คงผิดปกติแล้ว!
“ขอบคุณครับหัวหน้า ผมจะพัฒนาต่อเนื่อง!”
เมื่อซย่าเกาเฟิงเห็นเช่นนั้น ก็ดูเหมือนว่าเขาจะครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ “เอาละ ทุกคนรีบไปทำงานเถอะครับ พ่อหนุ่ม คราวหน้าคุณให้ตั้งใจเย็บให้ดีกว่านี้สักหน่อยนะ”
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น ต่างก็ถึงบางอ้อในทันใด ที่แท้สาเหตุที่เฉินชางเย็บได้ไวขนาดนั้นเพราะมองข้ามเรื่องคุณภาพไป
เก่อฮว๋ายถึงถอนหายใจออกมาด้วยโล่งใจในที่สุด
เก่อฮว๋ายเก่งมาก
มิฉะนั้นแล้ว เก่อฮว๋ายก็จะไม่สามารถพัฒนาฝีมือในการเย็บแผลให้ก้าวหน้าขึ้นอย่างต่อเนื่องได้อีกและหมดกำลังใจที่รักษาความเป็นอันดับหนึ่งอันดับหนึ่งของแผนกไว้ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ บ่งบอกได้ถึงลักษณะนิสัยของคน
ในตอนนี้เอง ซย่าเกาเฟิงมองเมิ่งซีทีหนึ่งด้วยนัยน์แฝงความหมาย เขายื่นหลอดเลือดใหญ่จำลองให้เมิ่งซีดู “อันนี้เป็นของพ่อหนุ่ม คุณดูสิ”
เมิ่งซีพยักหน้า แล้วเธอจึงพบว่าเฉินชางเย็บหลอดเลือดใหญ่ได้ถี่มาก
คิดไม่ถึงว่าเมื่อครู่นี้หัวหน้าจะพูดเช่นนั้น แต่เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเก่อฮว๋ายแล้ว ก็เข้าใจได้ในทันที
