น
ในตอนนี้มีบรรดาแพทย์ชายหญิงที่มีอายุพอๆ กันกับเฉินชางยืนอยู่ที่หน้าประตู ทุกคนสวมชุดกาวน์สีขาวของโรงพยาบาลตงต้า คงจะเป็นนักศึกษาแพทย์ปริญญาโทกับแพทย์ที่เข้ามาฝึกอบรบที่โรงพยาบาล
มีไม่กี่คนในกลุ่มนั้นที่กำลังพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องที่รายงานในห้อง ซึ่งเฉินชางที่ยืนอยู่ด้านข้างไม่ได้รู้สึกอยากรู้อะไรมากนัก ช่วงนี้เป็นช่วงเปิดภาคเรียนของนักศึกษาปริญญาโท ส่วนใหญ่แล้วคนที่มาที่นี่ต่างก็มาหาอาจารย์ที่ปรึกษากันทั้งนั้น ทุกคนในโรงพยาบาลต่างก็เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ไม่ได้สนใจอะไร
เวลาแปดโมงตรง ประตูห้องทำงานเปิดออก พยาบาลเดินออกมาจากข้างในห้อง เฉินชางเลยไปยืนอยู่ตรงบริเวณที่ไกลออกไป
รอให้ทุกคนเดินออกไปหมดแล้ว เฉินชางจึงค่อยเดินเข้าไป
เฉินชางกวาดตามองไปรอบๆ หนึ่งรอบ ทันใดนั้นสายตาของเขาก็หยุดชะงักอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่ง
เมิ่งซี
ไม่ผิดคนแน่ ถึงจะสวมชุดกาวน์สีขาว แต่ยังคงดูโดดเด่นสะดุดตาแม้จะยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนจำนวนมาก
ความประทับใจแรกของเฉินชางที่มีต่อเมิ่งซีคือรู้สึกได้ถึงความเป็นผู้หญิงที่ดูสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อยและแข็งแกร่ง
เฉินชางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หนึ่งที แล้วจึงเดินตรงไปข้างหน้า ไหนๆ ก็มาถึงแล้วจะประหม่าไปทำไมกัน
เฉินเพิ่งจะเดินไปถึงตรงหน้าเมิ่งซี เขาก็ก้มศีรษะพร้อมโค้งคำนับเล็กน้อย “สวัสดีครับอาจารย์เมิ่ง ผมชื่อเฉินชาง เป็นนักศึกษาปริญญาโทปีนี้ ผมอยากฝากตัวเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์เม
