าเล็กน้อย “ครับ สวัสดีครับประธานจ้าว”
ผู้ชายคนนี้ดูอายุไม่มาก แม้จะดูราวสี่สิบกว่าแล้ว ทว่าดูภูมิฐานมาก ถ้าใช้คำพูดของหวังเชียนก็กล่าวได้ว่าดูเป็นคนร่ำรวย ของแบรนด์เนมทั้งตัว ดูแล้วราคาไม่เบา
คนบางคนดูภูมิฐานด้วยความภูมิฐานที่แท้จริง แต่คนส่วนใหญ่ความภูมิฐานกลับเป็นความภูมิฐานที่ขับให้เด่นด้วยเงินทอง
ชายภูมิฐานหัวเราะออกมา หลังจากที่เขาทักทายเฉินปิ่งเซินกับคนอื่นๆ ทีละคนแล้วจึงกล่าวว่า “ผมผ่านมาพอดีก็เลยแวะเข้ามาทักทายสักหน่อย รับประทานกันให้อร่อยนะครับ ผมไม่รบกวนเวลาแล้ว”
หลังจากที่เขาพูดจบเขาก็พยักหน้าให้กับหลี่เป่าซาน มอบรอยยิ้มให้แล้วเดินออกไป
ส่วนหลี่เป่าซานก็รีบตามออกไป เถียนเซียงหลานหัวหน้าพยาบาลก็วิ่งตามออกไปด้วย
เฉินชางเคยเห็นชายคนนี้ เขามักจะมาที่แผนกอยู่บ่อยครั้ง ถ้าหยวนฟางอยู่ด้วยจะต้องจำหญิงสาวหน้าตาดีคนนั้นได้แน่
ประธานจ้าวท่านนี้เป็นประธานบริษัทยาในมณฑลตงหยาง อย่ามองว่าแค่แวะเข้ามาด้วยอารมณ์เบิกบานเหมือนเข้ามาทักทายเพื่อนเก่า
ความจริงแล้วตอนที่เขาแวะเข้ามาทักทายเมื่อครู่นี้มีวัตถุประสงค์ที่ชัดเจนมาก ก็คือบอกให้หลี่เป่าซานรู้ว่าใครเป็นคนจ่ายค่าอาหารให้
คนพวกนี้เจนโลกมาก จึงไม่วางตัวโอ้อวดต่อหน้าคนอื่น แวะเข้ามาทักทายพอเป็นพิธี หลังจากที่เดินออกไปแล้ว หลี่เป่าซานถึงพบว่าเขาจ่ายค่าอาหารไปแล้ว
จ่ายให้ครั้งสองครั้งคุณคงไม่พูดอะไร แต่จ่ายให้บ่อยครั้งเข้าคุณจะยังเฉยได้อยู่ห
